Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Ben hiçbir şeyi kaldığı yerde bırakmadım, bırakamadım. Önceleri bunu maharet bilirdim, şimdi kafam karışık, bazı anlarda bunu yapabilenlere içten içe imrendiğimi itiraf ediyorum. Kaldığı yerde bırakma konusunda hislerim, kınamayla hayranlık duyma arasında, kocaman bir sarkaç gibi gidip geliyor.
Bir şeyi çok derinden hissedip de anlatamamak diye bir dert vardı ve o derde düşen herkes gibi nefes almakta güçlük çekiyordu.
Zaman içinde belirgin hale gelen o ilkeyi hiç sorgu sual etmeksizin, mutlak bir itaatle kabul etmişlerdi: Anlatılmayan sorulmaz.
Ne bir iyilik meleğiyim ne de kötülük için fırsat kollayan bir şeytan; olsa olsa diğer insanlara pek benzemediğim söylenebilir.
Son birkaç gündür kendime aynı soruyu sorup duruyorum: Akşam vakti çalan bir kapıyı dalgınlıkla açmanın bedeli herkes için bu kadar ağır mıdır?