İçim aynı anda hem üşüyor hem yanıyor. Her şey bitsin istiyorum. Aslında her şeyin biteceğine inanıyorum. Diyorum ki kendime, birazdan eriyecek buzullar. Bütün nehirler taşacak,volkanik dağlar patlayacak, cümle akrep kendini sokacak, turnalar kanatlarını yolacak. Dünya duracak birazdan. Bir çocuk ölünce çünkü, dünya durmalı.
Bir tür soygun ganimetiydi nihayetinde zaman. Yağmalanmış bir şey. Biz onu dünyadan arakladığımızı sanırken, dünya ömrümüzden tırtıklardı. Biz ona yaslanıp bir şeylerin başlamasını beklerken, o tüm varlığıyla bir şeyleri bitirmeye adanmıştı.
İnsanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor. Anlasana, herkes birbirinin katili. Ama sorsan, herkes Cobanyıldızı, herkes incitildi, herkes aldatıldı . Peki o zaman inciten kim, kim kırdı bunca insanı?