H. Basak
@SabLey
131 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
"Bir bombayla sınıfını ve ırkını toptan ebedi, sessiz mezara gömdün! Çünkü, Hiroshima ve Nagazaki'deki erkekleri ve kadınları ve çocukları ve kızları ve oğlanları uyaracak insanlığın yoktu senin! İnsanca davranacak büyüklüğü göstermedin! Bu yüzden batıp gideceksin, sessiz, bir taşın denize batması gibi. Şimdi ne düşünüp soyledigin önemli değil, ahmak generaller doğuran küçük kadın. Beş yüz yıl sonra sana gülecek ve hayret edecekler. Daha şimdiden gülüp hayret edilmemesi, dünya rezaletininn bir parçası!"
"Şu zavallı gözlerinle her şeyi görebildiğini mi zannediyorsun? Madem güçlü olduğunu düşünüyorsun söyle bakalım rüzgâr'ı görebiliyor musun? Bir ağaca bakıp ağaçtan başka bir şey görmekten acizsin. Ağaçların yapraklarıyla toprağa ekildiğini ve öylece orada kaldıklarını zannediyorsun. Âh zavallım, öyle olsa her şeyin kolay olurdu. Şurada, sandalyenin altında bir şey görmüyor musun? Sırf hava mı? Havanın boş olduğunu mu düşünüyorsun? Demek ki havanın boş olduğuna inanıyorsun? Yani burada bir ev, şurada bir ağaç, orada bir tepe var ve etrafın boş olduğunu düşünüyorsun? Evin sadece evden mi ibaret olduğunu sanıyorsun? Tepe, tepeden başka bir şey değil mi sence? Bu denli ahmak olduğunu bilmiyordum."
Claire Keegan, sade hayatların da yazılabilme değerini bize her defasında hatırlatan muhteşem insan. Bir süre bakım verilmesi için başka birine emanet edilen küçük bir çocuk. Ailesinden ayrı sade bir yaz gecirdiği süreyi okuyoruz. "Aile her şey midir?"Diye soruyoruz işte...
"Bana benzeyen ama ben olmayan, yazdım deftere." Danışanını dinlerken böyle not alıyor. Herkes herkesten kendine benzeyen yönler bulabilir isterse.
Yaşam içerisinde bizler farkında olmadan beynimize girip bizi etkileyen, hayatımıza yön veren o deli küçük şeyler. Yaşamımızı yöneten evrilten şeylerin bir pire olduğunu gözler önüne seren o kitap. Yazım şeklini çok sevdim. Olay örgüsünden iç seslere geçen paragraflar beni büyüledi. Detaylar her şeydir dimi
Sosyofobik Mathea Martinsen'ı 70ine gelince ölüm korkusu sarar. Aslında bu bir ölüm korkusu değil; yaşamaktan korktuğu cesaretsiz ve yalnız hayatının bir hiç olduğu ile yüzleşmesinin DANKıdır. Korktuğumuz şey zaten ölüm değil yaşayamadığımız zamanlar değil midir ki?
