O bizim değişmez kaderimiz ve varlıkta muhteşem hakikatimizdi.Kaçışı olmayan, kurtuluşu bulunmayan bir keder veya sevinç... Bir yerde susmak gibi, ama bir yerde konuşmak kadar ebedi hakikat...Başa gelecek olan; bir kez ve tek başına... Zaman öldükçe ölümün zamanı da yaklaşmaktaydı artık. Şu anda bize belki çok uzak, belki çok yakındı. Yalancı hayata gerçek bir teselli, mavera âleme sonsuz bir dokunuş gibi hissettim onu.