Beyza Taşçı
@SadakoSasaki
IG: @pageandpalettee
Eğer kaçmak kendi sonunu getirmenin ilk durağıysa, o zaman geldiğim bu sınır, kaçıncı durak olduğunu bilmesem de nihai varış noktasından çok da uzak olmayan bir istasyondu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bana öyle geliyor ki insan kalbi su gibidir, onu iterseniz size yol verir, geri çekildiğinizde hücum eder.
O günden beri ağlamak istediğim, saymayacağım kadar pek çok farklı durumla karşılaştım ama deneyimlerin hırpaladığı şimdiki halimle bu durumlara baktığımda, bir çoğunun gözyaşı dökmeye değmediğini görebiliyorum ama o zaman içimde biriktirdigim gözyaşlarım, şu an dahi kendimi aynı durumda bulsaydım kesinlikle sel olup akardı. Acının, zorluğun, öfkenin, çaresizliğin ve gözyaşlarının izleri deneyimle silinebilir. Şükran dolu gözyaşları bile her zaman dökülmek zorunda değil. Ancak yozlaşmış benliğimin, hala eski benliğim olduğu başkaları tarafından kabul gördüğünde hissettiğim sevinç gözyaşları, hiç şüphesiz peşimi bırakmayacak.
Uysallığın en uç noktasına ulaştığınızda, akması gereken gözyaşları bile geri çekilir ve dökülemez. İnsanlar “Neredeyse ağlayacaktım” derler ya, gözlerinden yaşlar dökülecek gibiyse ne mutlu onlara. Çünkü dökecek gözyaşlarınız varsa atacak kahkahalarınız da olacaktır.