Dorothy’nin insanların özürdilerinde samimiyet araması, söylediklerinden çok söylemediklerini düşünmesinin altında yatan psikolojik zihniyeti ararken buluyorum kendimi okumaya devam ettiğim her satırda…
Zebercet’in “elleri esmer insanlar iyi olur annem öyle söylerdi” sözünü 50 sayfa sonra tekrarlaması ama bu sefer bir arkadaşının söylediğini belirtmesi işte diyorum Postmodernist romanlarda kurmacaüstücülük tekniği … yoruyor beni boş beleşe kitap okuyamamak.