Can Karakuş

İnsan ahlaka gösterdiği özenin en azından bir kısmını arzularına, kalbin ve tenin ihtiyaçlarına da göstermeliydi. Kendini terbiye ederken ruhunu öldürmemeliydi. Gün gelecek, parmağımı kıpırdatamayacak kadar ihtiyarlayacaktım. O vakit, prensip abidesi bir hayatım oldu diye avunmaktansa, canım ne çektiyse yaptım diye teselli bulmayı tercih edebilirdim. Her insanın yoldan çıkmaya hakkı olmalıydı hayatta. Çünkü hayatta tek bir yol yoktu. Çünkü ömür geçiyordu. Pişmanlıkmış, ukdeymiş dinlemeden, bir gün çat diye bitiyordu.
Sayfa 251·Kitabı okudu
Alıntı
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat dediğin neydi ki zaten; bitecek diye korktuğum kısıtlı vakti, bozuk para gibi harcama telaşı.
Sayfa 248·Kitabı okudu
Alıntı
Keder ve merak, halklar arasında eşit bölüştürülmeliydi. Bana bu kadar çok yüklenilmemeliydi.
Sayfa 217·Kitabı okudu
Alıntı
İnsanların size karşı hakiki hisleri, en çok başınız dertteyken su yüzüne çıkıyor.
Sayfa 167·Kitabı okudu
Alıntı
'Bütün bunlar neden benim başıma geldi, neden bana oldu?' diye soruyor musun kendine hiç?" "Evet, tam da bunu soruyorum" diye cevap verdim, derin nefes almaya çalışarak. "O zaman ben de sana sorayım. Neden sana olmasın? Ya da kime olmalıydı? Sen hak etmemiştin, ama başkaları mı etmiști? Daha aptal olanlar mesela? Kendine karşı takındığın bu acımasız tavrın altında sinsi de bir kibir gizli, görüyor musun?"
Sayfa 146·Kitabı okudu
Alıntı