Siyahhanem'den
Küçükken küçücük bir odam vardı, onu maviye boyayacak bir babam yoktu.. Bana masal anlatacak bir annem de, yoktu.
Ama yastığıma hep sarıldım.
Yine de teşekkür ederim Tanrım, uyurken gördüğüm bazı rüyalar için.
Hastalık değilmi sence hatırlamak herşeyi.?.. Mesela başını yastığa koyduğu an uyuyan insanları hiç anlamıyorum.. Çok insan tanımak istemedim hiç.. Çünkü isterdim ki hafızam sadece bana hamallık yapsın.. Çok düşünmek delilikmi?.. Bilmiyorum
ama aptal olmak düşünmeden yaşamak gibi bir şey.. Hiç sorgulamadan.. Hiç tanımadan kendini.. Küçükken içtiğim suyun beni nasıl boğmadığını merak ederdim.. Şimdi bir bardak suyu içimde nasıl boğduğumu düşünüyorum.. Düşün istersen 'esef'le.
Cehennemden kurtulup güneşten daha parlak bir şekilde ortaya çıkmak nasıl bir his?