Kendini dünyanın geri kalanından ayrı bir yere koyup birbirini seven iki insanın bir arada durabilmesi, neden bu iki insan dışındaki her şeye bağlı? Hayat ne güzel aşık olunca halbuki, her şey nasıl ışıl ışıl, nasıl rengarenk. İnsan, değil sevmenin, dünyanın sonu gelmeyecek sanıyor sevince. Aşk olup vuslat olmayınca ne zor, ne fena ama. Bir başına, damla damla eriyen bir kardan adam gibi eksilirken onun artık başka tepelere yağacağını bilmek ne büyük işkence.
Ormanda uyuyan göllerde olduğu gibi
İki şeyle doludur çoğu insanın kalbi:
Gökyüzü ve onun bulutları, ışıkları,
Türlü renklerle boyar kıpır kıpır suları,
Ve çamur, derin karanlık, uyuşuk, kasvetli,
Kirli sürüngenlerin sinsice gezindiği.
Victor Hugo