Saadeyy
@Sadeysw
Reklam
Kitap müzik ve beyin öykülerinden oluşuyor, oldukça bilimsel bir dil kullanıldığı için okuması zor ama keyifliydi. Müziğin insan zihnine etkisi hakkında birşeyler öğrenmek amacıyla okudum ama kitap daha çok müziğin hastalıklara etkisinden bahsediyor; bunu da vaka örnekleri ile anlatıyor. Yine de kesinlikle ufuk açıcıydı.
kitap yorumu
Semerkanttan sonra çok umutluydum bu kitap için o kadar güzel olduğunu söyleyemeyeceğim. Yazım dili kötüydü, diyaloglar çok yapmacıktı edebi haz dediğimiz şey yoktu kitapta. Gerçekten cringe dediğim yerler oldu ama bu beklentimi bir kenara koyduğumda etkileyici bir roman olduğunu söyleyebilirim. Geçmiş ve şimdiki zamanı okumak keyifliydi. Kitap bir grup arkadaşın Lübnan iç savaşında yaşadıkları bir dönemi ve yıllar sonra hayatlarını bambaşkayken buluşmalarını anlatıyor. Oldukça farklı hikayeleri vardı karakterlerin, Albert'in hikayesine bayıldım mesela. Albert bilim kurgu kitaplarına meraklı ve iç savaş döneminde de kendi dünyasında yaşıyor. Daha fazla böyle yaşamak istemediğinde ise intihar etmeye karar veriyor ve tam intihar etmek için evine giderken bir adam onu kaçırıyor. Oğlu öldürüldüğü için intikam almak isteyen adam Albert'in kendini öldüreceğini duyunca intikam almaktan vazgeçerek onu yaşamaya ikna etmeye çalışıyor ve ediyor da. Bence muhteşem bir olaydı bu. Sonra Albert bilim insanı oluyor ve kör nokta diye bir kavram inşa ediyor.
"Bu fikir aklıma biz kolejdeyken gelmişti. Sınıfta, Fransız Devrimi zamanında ilan edilen 'İnsan ve Yurttaş Hakları Beyannamesi'nden söz ediliyordu.Bir öğrenci, kadınların da bu hakların kapsamına dahil edilip edilmediklerini, eğer edilmişlerse niye Fransa'da oy kullanma hakkını ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra elde ettiklerini sormuştu. Öğret-men, gerçeği söylemek gerekirse, bu kanun önünde eşitlik beyanına kadınların dahil edilmediklerini belirtmiş, ama buradan hareketle onların bilinçli olarak safdışı bırakıldıkları sonucuna varılamayacağını eklemişti. Gerçekliğin bu yönü o dönemde yaşamış insanlar açısından tasavvur edilemiyordu, 'görülemiyordu', o kadar, demişti."
Ramzi ve Ramiz adında iki arkadaşın yollarının ayrılması,
Sovyetlerin Macaristan'ı işgaline şahit olan yazar kendi hikayesini anlatmış bu kitapta. Yoksulluğun olduğu zorlu işgal günleri, göç ettikten sonra yaşadığı yabancılık, kendi dilinden kopartılsa da yazmaktan vazgeçmemesi. Kırk sayfa zaten kısacık bir oturuşta bitti, okuması keyifliydi. Böyle farklı hayatlara uzaktan da olsa tanık olmak güzel.
