Saadeyy
@Sadeysw
Kitap müzik ve beyin öykülerinden oluşuyor, oldukça bilimsel bir dil kullanıldığı için okuması zor ama keyifliydi. Müziğin insan zihnine etkisi hakkında birşeyler öğrenmek amacıyla okudum ama kitap daha çok müziğin hastalıklara etkisinden bahsediyor; bunu da vaka örnekleri ile anlatıyor. Yine de kesinlikle ufuk açıcıydı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
kitap yorumu
Semerkanttan sonra çok umutluydum bu kitap için o kadar güzel olduğunu söyleyemeyeceğim. Yazım dili kötüydü, diyaloglar çok yapmacıktı edebi haz dediğimiz şey yoktu kitapta. Gerçekten cringe dediğim yerler oldu ama bu beklentimi bir kenara koyduğumda etkileyici bir roman olduğunu söyleyebilirim. Geçmiş ve şimdiki zamanı okumak keyifliydi. Kitap bir grup arkadaşın Lübnan iç savaşında yaşadıkları bir dönemi ve yıllar sonra hayatlarını bambaşkayken buluşmalarını anlatıyor. Oldukça farklı hikayeleri vardı karakterlerin, Albert'in hikayesine bayıldım mesela. Albert bilim kurgu kitaplarına meraklı ve iç savaş döneminde de kendi dünyasında yaşıyor. Daha fazla böyle yaşamak istemediğinde ise intihar etmeye karar veriyor ve tam intihar etmek için evine giderken bir adam onu kaçırıyor. Oğlu öldürüldüğü için intikam almak isteyen adam Albert'in kendini öldüreceğini duyunca intikam almaktan vazgeçerek onu yaşamaya ikna etmeye çalışıyor ve ediyor da. Bence muhteşem bir olaydı bu. Sonra Albert bilim insanı oluyor ve kör nokta diye bir kavram inşa ediyor.
"Bu fikir aklıma biz kolejdeyken gelmişti. Sınıfta, Fransız Devrimi zamanında ilan edilen 'İnsan ve Yurttaş Hakları Beyannamesi'nden söz ediliyordu.Bir öğrenci, kadınların da bu hakların kapsamına dahil edilip edilmediklerini, eğer edilmişlerse niye Fransa'da oy kullanma hakkını ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra elde ettiklerini sormuştu. Öğret-men, gerçeği söylemek gerekirse, bu kanun önünde eşitlik beyanına kadınların dahil edilmediklerini belirtmiş, ama buradan hareketle onların bilinçli olarak safdışı bırakıldıkları sonucuna varılamayacağını eklemişti. Gerçekliğin bu yönü o dönemde yaşamış insanlar açısından tasavvur edilemiyordu, 'görülemiyordu', o kadar, demişti."
Ramzi ve Ramiz adında iki arkadaşın yollarının ayrılması,
Sovyetlerin Macaristan'ı işgaline şahit olan yazar kendi hikayesini anlatmış bu kitapta. Yoksulluğun olduğu zorlu işgal günleri, göç ettikten sonra yaşadığı yabancılık, kendi dilinden kopartılsa da yazmaktan vazgeçmemesi. Kırk sayfa zaten kısacık bir oturuşta bitti, okuması keyifliydi. Böyle farklı hayatlara uzaktan da olsa tanık olmak güzel.
İlk kez anlatı tarzında bir kitap okudum, bilinç akışı gibi olay örgüsü olmayan bir kitaptı. Yalnız bir insana dair daha çok fikir edinmemi ve empati yapmamı sağladı. Okumasam da olurdu ama okuduğum için pişman değilim kategorisine girdi.
Montaigne Denemeler'den bir alıntı yapmış yazar, en beğendiğim kısım oldu.
"Kendimize dükkânın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz. Öyle ki, hepsini kaybetmek felaketine uğrayınca onlarsız yaşamak bizim için yeni bir şey olmasın."
Doktor Ox'un Deneyi-Kitap Yorumu
Kitap kurgu itibariyle harikaydı diyemeyeceğim ama yazım dilindeki hafif alaycılık ve naiflik çok hoşuma gitti. Doktor Ox sakin ve hiçbir duyguyu coşkulu hissetmeyen kent halkına bir deney yapıyor.
"Quiquendone'un kamu binalarını, sonra özel konutlarını ve nihayet sokaklarını saf oksijenle doldurdu.
Tatsız, kokusuz olan bu gaz, yüksek dozda havaya karı-şınca, solunduğu zaman, organizmada ciddi bozukluklara yol açar. Oksijene doymuş bir ortamda yaşanırsa, kızgınlık, aşırı kızgınlık, tutuşma hali ortaya çıkar!" (89)
Bu deney üzerine insanların yüksek bir coşkuyla geçirdiği tahminen birkaç günü okuyoruz.
Danışman Niklausse ve Vali Van Tricasse ise deneyin etkilerini en iyi gözlemlediğimiz insanlar. Bence kitabın en hoş kısmı da ikisinin kuleye çıkarken oksijenin etkisinden kurtulup tatlı tatlı konuşmaları ve aşağıya inerken o coşkuya yeniden kapılarak kavga etmeleriydi.
Jules Verne torunlarına komik masallar anlatan dede gibi bi mizaha sahip bence, aslında hiç öyle bir kitap değil ama bana çok tatlı hissettirdi yazardan ötürü.