Kitap kurgu itibariyle harikaydı diyemeyeceğim ama yazım dilindeki hafif alaycılık ve naiflik çok hoşuma gitti. Doktor Ox sakin ve hiçbir duyguyu coşkulu hissetmeyen kent halkına bir deney yapıyor.
"Quiquendone'un kamu binalarını, sonra özel konutlarını ve nihayet sokaklarını saf oksijenle doldurdu.
Tatsız, kokusuz olan bu gaz, yüksek dozda havaya karı-şınca, solunduğu zaman, organizmada ciddi bozukluklara yol açar. Oksijene doymuş bir ortamda yaşanırsa, kızgınlık, aşırı kızgınlık, tutuşma hali ortaya çıkar!" (89)
Bu deney üzerine insanların yüksek bir coşkuyla geçirdiği tahminen birkaç günü okuyoruz.
Danışman Niklausse ve Vali Van Tricasse ise deneyin etkilerini en iyi gözlemlediğimiz insanlar. Bence kitabın en hoş kısmı da ikisinin kuleye çıkarken oksijenin etkisinden kurtulup tatlı tatlı konuşmaları ve aşağıya inerken o coşkuya yeniden kapılarak kavga etmeleriydi.
Jules Verne torunlarına komik masallar anlatan dede gibi bi mizaha sahip bence, aslında hiç öyle bir kitap değil ama bana çok tatlı hissettirdi yazardan ötürü.