Turan İsmayilzade
@Safderunca
Kanatlarım Var Ruhumda
Şu anda okuduğu kitap
Herkesin öve öve bitiremediği “Meczup” . Adından etkilenerek almıştım. 35 kısa hikayeden oluşuyor ve sayfa sayısı çok az, neredeyse yarım saate bitirebileceğiniz bir kitap. Boyutu bir paragraf olan bir hikayeyi saatlerce düşünebilirsiniz - acaba burada ne demek istiyor- diye. Ben düşünmemeyi tercih ettim
Kısa öyküler de benim tarzım değil o yüzden okudum bitti işte. Umarım benim bulamadıklarımı siz bulursunuz
“İşte böyle meczup oldum ben. Meczupluğumda buldum özgürlüğü ve esenliği; yalnızlığın getirdiği özgürlüğü ve anlaşılmamış olmanın esenliğini, zira bizi anlayanlar içimizde var olan şeyi zincire vururlar”.
”Ey gece! Evet, biz ikimiz kardeşiz, zira sen kainatı açığa çıkarıyorsun, ben de ruhumu.”
”Sevincim doğduğunda onu kollarıma aldım ve çatıya çıkarak bağırdım: “Gelin komşularım, gelin ve görün, zira bugün içimdeki Sevinç doğdu. Gelin ve bakın, güneşe gülümseyen bu neşeli şeye!” Fakat komşularımın hiçbiri gelip bakmadı sevincime, şaşkınlığım büyüktü.”
Reklam
Bir kadının korku ve endişelerinin sebep olduğu psikolojik bunalımını, tedirginliğinin hayatına yansımasını, uykusuz bekleyişlerini, hayatını nasıl uçuruma sürüklediğini okuyorsunuz kitapta. Korkunun İrene’yi nasıl esir ettiğine ve tüm sinir sistemini bozduğuna, kabus gibi rüyalarına şahit oluyorsunuz. Bir yandan da kendi korkularınızla yüzleşiyor, onların üstesinden nasıl gelebileceğinizi çözmeye çalışıyorsunuz.
İlk sayfasından son sayfasına kadar heyecanla okuduğum bir kitap. Sadece “Korku” değil, Zweig’ın bütün kitapları için aynı şeyi söyleyebilirim. Karakterlerin iç dünyasını o kadar güzel analiz ediyor ki, insan psikolojisine en çok da kadın psikolojisine ne kadar aşina olduğuna her seferinde şaşırıyorum. Kitaplarının sayfa sayısı yüklendiği anlamla ters orantılı. İlk olarak “Satranç” kitabıyla tanışmıştım, artık her alış verişime ekliyorum. İş bankası Kültür yayınlarından sonra İndigo baskılarını da çok beğeniyorum.
İyi okumalar. Korkularınıza esir olmamanız dileğiyle .
“Bülbülü Öldürmek”
Harper Lee
Herkesin övdüğü, çok okunanlar listesinde olan bu kitabın yorumunu ben de yapmak istedim.
Kitabın ilk bölümü beklentimi karşılamasa da, ikinci bölümde bu açığı kapattı.
Olaylar küçük bir kız çocuğu olan Scout Finch’in dilinden aktarılıyor. Böylelikle masum bir çocuğun gözünden insan ilişkilerini, yaşantılarını görmüş oluyoruz. Aslında çocukken herkesi sevebilecek, herkesi eşit görebilecek bir masumiyete sahip olmuyor muyuz? Büyüdükçe değişir her şey-önyargılar, ayrımlar, eşitsizlik başlar... Kitapta, saygın bir avukat ve çok sevilen bir baba ve çocuklarının önyargı, ırkçılık, sınıf ayrımı ve eşitsizliklere karşı verdiği mücadele ve direnişi görüyorsunuz.
Kitapta dikkat çekilmek istenen nokta ırkçılıktır. Scout’un babası Atticus Finch bir avukattır ve beyaz bir kıza tecavüz etmesiyle yargılanan bir siyahinin savunmasını üstlenir.
Atticus değerlerinden ödün vermeyen, adaletsizliklere ve eşitsizliklere boyun eğmeyen bir karakterdir. Çocuklarına insanın insan olduğu için sevilmesi gerektiğini ve bir çok değerleri nazikçe aşılayan bir baba. Çok sevdim bu karakteri. Daha sonra Scout, Tom ve Boo karakterlerini.
Kitap Yazara Pulitzer ödülünü kazandırmıştır.
Filmi de Oscar ödüllü. Tamamını bulamasam da YouTube’da bir çok kısmını izledim ve kitap sinemaya çok güzel uyarlanmış.————————————————- “Bana kalırsa tek bir tür insan var. İnsanların hepsi insan.”
Neredeyse altını çizmediğim tek satır kalmayacaktı
Ermiş yani El Mustafa isimli bir bilge 12 yıl sürgün hayatı yaşadığı bir şehirden anavatanına doğru ayrılmak üzereyken yerel halka öğüt niteliğinde bir veda konuşması yapar. Onu uğurlamak için toplanan Orphalese halkı sevgi, çalışma, neşe ve keder, suç ve ceza, iyi ve kötü ve s. ile ilgili sorular sorar , Ermiş cevaplar. Kitap bu şekilde ilerliyor.
İnancı ve dini farketmeksizin herkesin kendisinden bir şey bulacağı bir kılavuz adeta. Okunması , tekrar tekrar okunması ve okutulması gereken bir kitap. Başucu kitabınız olabilir
“Siz birçok yönden iyisiniz ve iyi olmadığınızda kötü de sayılmazsınız.” —————————————— “Neşeliyken kalbinizin derinliklerine bakın; sizi şu an neşelendiren şeyin eskiden kederlere boğduğunu göreceksiniz. Kederliyken de bakın yüreğinize, eskiden sizi mutlu edenler için ağladığınızı göreceksiniz.” —- “Neşeniz maskesini çıkarmış kederinizdir.” “İstenildiğinde vermek iyidir, ancak önceden anlayıp istenilmeden vermek çok daha iyidir.” ——————- “Sahip olduğunuz her şey bir gün elinizden çıkıp başkasına verilecek; bu yüzden olabildiğince verin, mirasçılarınızın değil sizin olsun bahşetmenin baharı.” “Bu her zaman böyledir, ayrılık vakti gelene kadar bilmez sevgi kendi derinliğini.”
Şimdi size “E” harfinin yeşil olduğunu söylesem ne düşünürsünüz? Ya da “5”sayısının sarı, “Fa” notasının çikolata tadında olduğunu söylesem?
Hiç çevrenizde duyduğunuz bir sesi gördüğünüz oldu mu? Ben görmedim hiç ama bunu görenlerin olduğunu öğrendim bu kitapta. Böyle kişilere “sinestezik” , bu duruma da “sinestezi” deniyor.
Sinestezi - Yunanca kökenli bir kelime olup “birleşik duyu” anlamına gelmektedir. Sinestezik kişilerde herhangi bir duyun otomatik olarak başka bir duyu algısını tetiklemektedir. Herhangi bir durum ve ya obje sıradan insanlar için tek bir şeyi çağırıltırırken, onlarda üç-beş şeyi çağrıştırıyor. Bazı araştırmacılar tarafından hastalık olarak görünen bu durum bana göre mucize gibi bir şey.
Noel Burun da bir sinestezik. Olağanüstü bir hafızaya sahip. Çocukluğunda bir kere okuduğu şiiri ezbere biliyor, okuduğu bilgileri, sayı ve rakamları hatırlıyor. Annesi ise ironik olarak , Alzheimer hastalığının pençesine düşmüş bir tarih öğretmeni. Olaylar Noel ve 3 arkadaşının annesinin hastalığını yenmesi için çareler üretmesi üzerine gelişir.
İçindeki kimya bilgileri konu dışı gelebilir, bunun dışında çok beğendiğim bir kitap oldu.
Reklam