Yüzünü ufukuma tut çocuğum
Ben buradan gideceğim
Yüreğim kaldırmıyor artık bu yükü
Evler ağırlığımı taşımıyor
Yılların ağından toplayıp düşlerimi
Ömrümü bir su gibi yollara dökeceğim.
Kimseler anlamak istemeyecek biliyorum
Bunalmış bulutların bu sırasız sağanağını
...
"Elbet asıl trajedi, sürekli dış dünyaya dikkat kesilip tamamen başkalarının deneyimlerine odaklandığımız için kendi düyamızla iletişimimizin kopması. Sanki tüm hayatımızı, bu gerçekten benim, ben buyum, diye hissetmek yerine, kimliğimize bürünmüş bir sahtekar gibi kendimizi taklit ederek yaşıyoruz. "