Sgg
@Safiyegg
51 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
8/10
2025 39. kitabı
Reklam
Romanın kahramanı Johanna, çocukluğundan itibaren ailesiyle arasında örülmüş sessizlik duvarlarını sorgularken, bir yandan da annesiyle hesaplaşmaya girişiyor. Bu hesaplaşma yalnızca bir kız çocuğunun annesiyle değil, aynı zamanda geçmişiyle, kimliğiyle ve toplumun dayattığı rollerle yapılan bir hesaplaşma.
Eserin dili yalın ama derin; Hjorth’un cümleleri kısa, neredeyse soğuk bir keskinliğe sahip. Bu soğukluk, karakterin duygusal mesafesini ve travmaların ağırlığını daha da belirginleştiriyor. Yazar, duygusal sahneleri abartıya kaçmadan, büyük bir içsel gerginlik yaratacak biçimde anlatıyor. Anlatı boyunca tekrarlar, iç monologlar ve sessizlikler dikkat çekiyor.
Aile içi bağların göründüğü kadar masum olmadığını, sevginin çoğu zaman suçluluk ve utançla iç içe geçtiğini anlatan sarsıcı bir roman. Yazar, okurunu rahatlatmak yerine rahatsız etmeyi seçiyor. Kitap, annelik ve evlatlık bağlarının karanlık yönlerine cesaretle ayna tutarak, okurda derin bir sarsılma yaratıyor.
Gelin Başı
Türkiye’nin toplumsal gerçekliğine kadınların gözünden bakan sert, çıplak ve yer yer isyankâr bir anlatı. Şahiner, bu eserde kadın olmanın hem bireysel hem toplumsal ağırlığını, özellikle de evlilik kurumu üzerinden sorguluyor. Hikâyedeki karakterler, çoğu zaman kendi kaderini belirleyemeyen; toplumun, ailenin ve geleneklerin görünmez elleriyle şekillenen kadınlar. Yazar, bu kadınların hikâyelerini ne romantize ediyor ne de yargılıyor; aksine onları bütün çelişkileriyle ve yaralarıyla anlatıyor.
Eserin dili son derece canlı ve gerçek. Seray Şahiner’in üslubu, sokağın sesini, televizyonun cümlelerini, gündelik hayatın ritmini olduğu gibi yakalıyor. Kıvrak, yer yer alaycı ama içten bir anlatımı var. Kadınların susturulmuş sesine kulak veren, öfkesini estetik bir biçime dönüştüren güçlü bir metin. Sayfaları çevirdikçe, bir kadının değil; birçok kadının hikâyesini dinliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.
Belki Bir Gün Uçarız
Hayatın sıradan anlarını, ilişkilerin iç içe geçmiş karmaşasını ve kadın olmanın duygu dolu yükünü incelikli bir dille anlatıyor. Yazar, gündelik hayatın içinde hepimizin tanıdığı hikâyeleri samimi bir anlatımla kurgularken, karakterlerinin iç seslerine büyük bir özen gösteriyor. Kitaptaki öyküler, yer yer kırılgan, yer yer mizahi ama daima sahici.
Belki Bir Gün Uçarız, okuyucusuna büyük iddialarda bulunmadan derin bir etki bırakıyor. Uçmak, burada bir kaçıştan çok geçmişin yüklerinden, toplumun beklentilerinden, kendi korkularından sıyrılma isteği. Aylin Balboa’nın kalemi, hem içimizi ısıtan hem de hafifçe sarsan türden; kitabı bitirdiğinizde kendinizi bir süre sayfaların sessizliğinde düşünürken buluyorsunuz.