Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ancak anlıyordum ki her gecenin bir sabahı, her acının bir sonu vardı. Her umutsuzluğa yeniden güneş doğacaktı. Hayat böyleydi. Önce düşürecek, sonra kollarımızdan tutup bizi yer- den kaldıracaktı.
Biliyordum ki yaşam, doğduğun an değil, korkuların öldüğü an başlardı.
Ve yaşamak içine ilmek ilmek işlenen korkuların zincirini parçalamaktı, başını göğe kaldırıp bulutların ardında kalan güneşi görmeyi beklediğin an duyduğun heyecandı. Ne kadar üzülsen de bu defa bitti, yolun sonundayım, ışıkları kapattılar. ben kayboldum, desen de dünya dönmeye devam edecekti. Biliyordum, belki o bulutlar hemen dağılmazdı ancak çok dikkatli bakarsan, nefesini tutup bıraktığın o ufak zaman diliminde bile onların hareket ettiğini fark ederdin.
İki kalp atışı arasındaki andı yaşamak.
Gözlerini kapatsan da güneşin varlığını bilirdin, hemen ısıtmazdı tenini ancak oradaydı, bir gün senin için doğacaktı.
Geçmişin ruhunuzu parçalamasına izin verdiğiniz müddetçe, yarın doğacak güneşin kırılmış kalbinize faydası yoktu, can yakan anıları unutmadıkça o güneş sizi hiç ısıtmazdı. Maziye terk edilmişliğin soğuğu sizi hep üşütürdü.
"Bir insanın herhangi bir konuda yeterli olup olmadığını ölçen nedir? Bunun kararını veren kimdir? Kendi hayatında neyi, ne kadar iyi yapabileceğini bilen kişinin kendisi değilse daha iyi kim bilir? Bizlere bahşedilen tek bir hayat var ve ömrümüz başkalarının söylediklerine göre yaşamak için çok kısa."
İnsanların, hayallerinin peşinden gidecek ve hür yaşayabilecek tek bir hayata sahip olduğunu unuttuklarını görüyordum, onları omuzlarından sarsmak, önce kendilerini sevmesi gerektiğini haykırmak, sonra şükredecek onca şeyi varken hayatını nasıl mutlu olacaklarsa tam da o şekilde doyasıya yaşamaları gerektiğini hatırlatmak istiyordum.