Bu dünyada adını bile duymadığınız, yüzünü hiç görmediğiniz, belki de ömrünüzde hiç rastlamayacağınız, tanımadığınız bir insanla aynı acıları paylaştığımız tek yer yarım kalmış bir kitap satırı olabilirdi. Parmaklarınızın dokunduğu buruk harfler, gözlerinizin değdiği birkaç satır... Gerçekte yapayalnız olabilirdiniz ancak bir kitap sizi bir dünya yabancı insanla aynı durakta buluşturur, kalbinizi aynı duygularla titretir, birbirinize hiç dokunmadığınız hâlde sımsıkı sarılmanızı sağlardı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sapasağlam ördüğüm duvarlarımın yıkıldığı tek an, yalnizlığıma esir düşüp, bir kitap karakterine ağladığım zamanlardı. Çünkü biliyordum ki kelimeler bazen hayatın aynası olurdu, hayal gücü deyip geçmek anlamsız gelirdi.
Geçmişini bilmediğiniz birinin şimdisinden kolayca söz etmek fazla acımasızdı. Ne yaparsanız yapın, bir insan onun görmenizi istediği kadar vardı. Ve bilirdim ki herkesin içinde, izi geçmeyen yaralarını saklayıp kimseye göstermediği çocuk bir ruh yaşardı, iyileşmeyeceğini bildiğinden çaresizce üstünü kapatırdı.
Bugüne tırnaklarımla kazıyarak, gerekirse parçalanacağımı bile bile gelebilmiştim. Pes etmemiş, düştüğüm her gece belki hüngür hüngür ağlamış, sabah olunca gözyaşlarımı titrek ellerle silip kendimi yine ben teselli ederek ayağa kalkmıştım.
Hayatta gerçekliğini sorguladığınız bazı anlarda var olursunuz. Bu varoluş ani ve kaçınılmazdır, neyin ortasında bulunduğunuzu kendiniz dahi ayırt edemeyecek kadar şaşkınsınızdır. Zihnimizde beliren tek şey böyle olmaması gerektiğidir.