Sonra suçlayacak kimse kalmadı, kaçamadım, herkesten kaçtım ancak kendimden kaçamadım işte. Nihayet bakışlarım bu kadında durdu.
Terk edip gittiğim için kendime baktım hüzünlü gözlerle. Baktım... Öyle uzun baktım ki bir süre sonra bunun adı acımak olmaya başladı. Bir insan kendine ne kadar acıyabilirse, o kadar acıdım
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bundan o kadar çok korkmuştum ki üstesinden kesinlikle gelemeyeceğimi düşünmüştüm. Ama şimdi şunu fark ediyordum ki acının beklentisi, onun kendisinden daha büyüktü.
Şaşırtıcı bir şekilde hâlâ nefes alabiliyordum. Daha kötü durumlar yaşamıştım geçmişte. Hem şimdi, içimde olduğunu daha önce bilmediğim bir güç, iyi olacağımı söylüyordu. Evet, zamanla kalbimdeki yara iyileşecekti. Bu da geçecekti.
Ve yılar sonra ilk kez kendim için ağlıyordum. Tüm ağlamam bittiğinde ve gözyaşlarım kuruduğunda, belli bir lütuf hissettim; üzerime bir tür hafiflik gelmişti. Açıklayamadığım bir değişiklikti bu ama artık içimdeki bir şeyin farklı olduğu kesindi. Nihayet dökülmemiş gözyaşlarımın ağırlığından kurtulmuştum.