Hayat inişler ve çıkışlarla dolu engin denizlere ben,er. Bazen dalgalar öyle hırçın olur ki daha fazla dayanamayacağınızı sanırsınız. Pes etmek, sürüklenip gitmek istersiniz. Kaybolup gitmenin, tüm bunlara bir son vermenin cazibesi kanınıza girmeye çalışır. Fakat savaştığınızda, sabrettiğinizde, fırtına dinene kadar ayakta kalmayı başardığınızda en sonunda ucu bucağı olmayan o sonsuz mavilik sarar dört bir yanınızı. Sizi yüzeye çıkarır. Parıldayan güneşin altında hayatın güzelliklerini sunar önünüze. Başardığınızda tüm bunlara değdiğini görürsünüz.
... Nasıl yapacağımı bilmiyordum. Ailemi hayal kırıklığına uğratacağımı düşündüm. Bundan o kadar korktum ki kanayan dizlerime aldırmadan her zaman yürümeye devam ettim. Kolay olmadı... Bazen sesimi kimseye duyuramadığımı düşündüm. Bazen, hayatta değerli hiçbir şey yapamadığımı hissettim. Hiçbir şeyi başaramadığımı,başaramayacağımı sandım. Kırıldım, parçalandım. Kaçmak istedim.
Kerem bir keresinde, "Kaçmayı istediğin halde kalıyorsan bu savaşmaktır," demişti. Savaştım.
Güzel anılar biriktirerek savaştım. Zorluklara rağmen pes etmeyerek savaştım.
Reklam
Her insanın kendini keşfettiği bir dönem vardır. Bazen aksini düşünsek de aniden kendimizi hiç tanımadığımızı fark edebiliriz. Yetişkin de olsak, sorumlulukları olan ve hayatını düzene koymuş biri de olsak, hayatımızın sonuna yaklaşmış yaşlı bir nine de olsak kendimizi tanımadığımızı fark ettiğimiz anda kişiliğimizin hiç bilmediğimiz yönlerini keşfe çıkarız. Yeterince cesursak bunu atlatıp yeni bir sayfayla hayatımıza baştan başlayabiliriz. Güçlü değilsek o zaman büyük bir buhran dönemi bizi bekler.
"Güçlü durmaktan çok yoruldum," diyorum başka bir hıçkırığın ardından. "Hayattan korkmaktan da yoruldum."
"Çok üzgünüm Ecrin," diyorum kardeşimin saçlarını okşayarak. "Nereye gidersek gidelim, ne yaparsak yapalım bencil insanlar hep var olacak. Keşke sizi onlardan koruyabilsem ama yapamam. Başkalarının acılarını umursamayanlar ve onlara arka çıkanlar her zaman etrafımızda olacaklar. Neden biliyor musun? Çünkü bizler onlar gibi değiliz. Ne kadar canımız yanarsa yansın bir gün bizim gibi hissetmelerini dilemeyiz. Çünkü bunun ne kadar korkunç olduğu-nu biliyoruz ve birinin böyle yaşamasını isteyecek kadar kötü olamayız."
Eskiden ben de asla böyle düşünemezdim, o yüzden kimseyi suçlamıyorum. Bunları başıma geldikten sonra fark etmem üzücü ama hayat her zaman böyle değil midir? Yanınızda yürüme engelli biri yoksa engelliler için ayrılmış park alanlarının duyarsız insanlar tarafından kapatıldığının, yolların aslında onlar için hiç elverişli olmadığının farkına varamazsınız. Karnınız tok olduğunda, sizin için kötü ya da ucuz olan bir yemeğin bir başkası için ne kadar değerli olduğunun bilincine varamazsınız. Kışın soğukta ince bir ceketle kalmadıkça dolabınızdaki o hiç giymediğiniz kıyafetlerinizin bir başkasına ne kadar faydalı olabileceği aklınıza gelmez belki. Çünkü yaşayan en bencil varlıklarız.
Reklam