Şahin
@Sahinbgc
Kimsenin Cennet'i yok ki seni koysun Cennet'ine .
Sen Cennet'in sahibine bak!
Taşlıcalı'danŞiir
Ganîdir aşk ile gönlüm ne mülküm ne menâlim var
Ne vasl-ı yâra handânam ne hicrândan melâlim var
Ne sağ olmak murâdımdır ne ölmekten kaçar cânım
Cihânda hasta-i aşk olalı bir hoşça hâlim var
Ben ol hayrân-ı aşkım ki yitirdim akl u idrâki
Ne âlemden haberdâram ne kendimden hayâlim var
Ne meyl-i külbe-i ahzân ne seyr-i sohbet-i yârân
Ne ta’n-ı zâhid-i nâdân ne ceng ü ne cidâlim var
Cihân fânidir ey Yahyâ Hüvel-Hayyü Hüvel-Bâkî
Değişmem atlas-ı çarha benim bir köhne şâlım var
Yahya Bey
Yahya Bey
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ey toprağın altında ki sağlar, geri dönünüz.
Zira toprağın üstündeki insanlar çoktan öldüler..
Ruhumda gizli bir emel mi arar
Gözlerime bakıp dalan gözlerin?
Aklıma gelmedik bilmece sorar
Beni hülyalara salan gözlerin!
Nigâhın gönlüme - ey perî - peyker! -
Leyâl-i hasretin hüznünü döker;
Karanlıklar gibi yığılır çöker
İçimde yer edip kalan gözlerin!
Huzûrunda bâzen benliğim erir,
Tavrın hulûsumdan şübhe gösterir.
Bâzen de ne olmaz ümidler verir
Sabr ü karârımı alan gözlerin!
Gamzende zâhir, ey ömrümün vârı! .
Füsûn-ı hüsnünün bütün esrârı.
Neşr eder âleme reng-i bahârı
Koyu menekşeye çalan gözlerin!
Sihirdir, şüphesiz, bütün bu şeyler;
Bakışın zihnimi perişan eyler.
Bana aşk elinden efsane söyler,
Aşka inanmayan yalan gözlerin!
GözlerinŞiir
Nigâhın gönlüme - ey perî - peyker! -
Leyâl-i hasretin hüznünü döker;
Karanlıklar gibi yığılır çöker
İçimde yer edip kalan gözlerin!
Rıza Tevfik Bölükbaşı
Rıza Tevfik BölükbaşıSerçelerin uykusuŞiir
Bir buna inandım, yalandı gerisi
Üfleyince dağılan toz gibi masada.
Alnıma vuran serinliğin sessiz sahibi
İçimde nefesin, adım ölecekler arasında
Rakamlardan anlamaz derdini anlatanlar Uykum serçelerin uykusu, uyanıklığım şahan
Dilimde şiir denen o uçsuz bucaksız bozkır
Ömrüm öte dünyaya açan çiçek, yoruldum bu kıştan
İnsan nasıl yaşar şu dünyada:
Akan suya düşmüş tohum ve kayıp gitmesi
Okyanusun sesini içinde taşıyan sedef Nasıl olur kabul eder bu dünyada yitmeyi
Biz bu gölgelikte eskidiğimizi anladıkça
Kalbimizde bir çarpıntı oluyor kaybettiklerimiz
Ne kadar da kıyısındaymışız değil mi elvedanın
Yakıyor gözlerimizi bir duman gibi her hatıra
Muhit - Sayı 5 (Mayıs 2020)
Muhit - Sayı 5 (Mayıs 2020)