Sahra Aksoy
@SahraAksoy
Çok ayrım yapmadan çeşitli türden kitapları okuyorum ve böyle daha iyi verim aldığımı düşünüyorum.
Öğrenci
GFL'19 / Tıp Fak.
Kocaeli-İstanbul
Trabzon/Of
250 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Bu kitap bir biyografi kitabı bu yüzden çok da ayrıntılı yorum yapmak direkt spoi olacak ama şunu söyleyebiliriz, döneminin çok ilerisi bir zeka ve cesaretle kadının konumunun her ne kadar olduğu yerin çok daha üstünde olduğunu gösterse de Salome’un genelde tek tarafı seçmeliyiz söylemini savunmadığımı söyleyebiliriz ki kitapları da bu konuyu işler. Ya özgür olacaktır ya da evli… ikisinin aynı anda olabilme ihtimali üzerine durmaması belki benim fazla duygusal olan kişiliğim yüzünden çok üzücü geliyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ve sonunda serinin son kitabı ile beraber en azından 8 kitaplık olan kısmı( After story vs, onlara girmedim bile) bitirmiş bulunuyorum.
Serinin dinamiği benim için çoğu zaman kitaplar ilerledikçe düştü (5.kitap istisnası hariç) ki bu kitapta da aynı şey oldu diyebilirim. İlk öncelikle her kitapta olduğu gibi ailenin dinamiğine hayranım. Birbirlerine bu kadar bağlı, birbirleriyle eğlenen ve mutlu olan aileler nadir görüyoruz. Bunun dışında Gregory son kardeş olduğu için bu kitapta artık diğer kardeşler isim olarak geçmek dışında hiçbir anlam ifade etmiyor ki bu biraz üzücü çünkü önceki kitaplardan sevdiğim karakterleri tekrar görebilmek benim için güzel bir ayrıntı olurdu.
Şimdi esas oğlan ve kızımızın hikayesine gelelim. Benim için fazla uzatılmıştı diyebilirim. Kitabın ilk bölümündeki uğraşları çok saçma ve can sıkıcıydı. Birini sevmediği biriyle bir araya getirme kısmı yani. İkinci kısımda da kavuştukları zamana kadar geçen kısım çok uzatılmıştı. Ayrıca kitapta geçen varis edinme yolları ile ilgili söylenen bazı kısımlar hiç hoşuma gitmedi.
Ama tabii bir tarihi-aşk kitap klasiği mutlu sonla bitmesidir ve bu kitabımız da mutlu sonla bitti. Eğer olaylar gerçek hayatta geçseydi büyük ihtimalle hikaye 200. sayfada karakterlerin birbirini bir daha görmemek üzere sonsuza kadar ayrılmaları ile biterdi.
Yaklaşık 1 sene önce başladığım Bridgerton seti 8. kitabı ile bir sona kavuşmuş oldu. En sevdiğim kitaplar 2 ve 5. kitaplardı. Fena değil diyebileceğim bir deneyim oldu. Artık darısı after story’de.
Muallim Naci’nin bu kısa ama benim için çok özel ve etkileyici olan anı kitabını gerçek anlamda bir oturuşta okuyup bitirdim.
Tabii şimdi bana soracaksınız, “40 sayfa bile olmayan bir eseri tek oturuşta bitirmek bir marifet mi?” diye. İnanın şu sıralar böyle şeyler benim için büyük bir başarı.
Neyse şimdi asıl mevzuya gelelim. İlk öncelikle birkaç kişiden duyduğum ve aslında bu kitaptan çok bir şey de beklemememe yönelik olan söylentiler yüzünden kitaba düşük bir beklentiyle başladığımı söylemem doğru olur ama kitap benim beklentilerimin de üstünde bir performans sergiledi. Yazar yaklaşık 8 yaşlarına ait olan anılardan oluşan bu kitapta aslında çok erken yaşta kaybettiği babasına dair olan hatıralarına ve özlemine atıfta bulunmuş. Anıları karışık anlatması her ne kadar anlaşılmayı biraz güçleştirse de genel konu hep babasına olan özlemdi ve onla olan anılarıydı. Ayrıca birkaç okul anısında geçen eski hocalara tarz cezalandırma yöntemleri her ne kadar sinirlerimi bozsa da o zamanlar öyle olduğu gerçeği değişmiyor.
Kitabın konusun dışında dediğim gibi anıların karışık olmasının getirdiği anlama güçlüğü çok da büyütülecek bir şey değil. Zaten kitap 40 sayfa olunca bu size batmadan kitap bitmiş olacak.
Her ne kadar ince olsa da okuduğum için çok mutlu olduğum bir kitap oldu.
Şubat ayının ilk kitabı bir oturuşta bitirebileceğiniz bu eser oldu. Kitapta Cumhuriyet ile birlikte gelen modernleşme ve eski gelenekler arasında kalan ana karakterimizin yaşadıkları ve seçimleri anlatılıyor.
İlk öncelikle dilinden bahsedecek olursam, çok akıcı olduğunu söyleyebilirim. Eski Türkçeye ait olan kelimelerin de dipnot kısmında anlamları verilmişti, bu açıdan anlamasa da çok problem yaşanacağını düşünmüyorum. Bana göre çok fazla betimleme olmaması da okunması açısında oldukça kolaylatıcı bir artı.
Konu olarak da daha önce bahsettiğim gibi iki kültür arasında arada kalma durumu anlatılıyor ama ben ne yazık ki bu arada kalma durumlarını asla anlamıyorum. Neden iki taraftan birini seçmek zorunda kalalım ki? Mesela ev dekorasyonu Şark’a göre yapılırken eğitim neden Garp’a göre olmasın? Batılı tarzda yaşamak istemek neden kötü bir şey olsun ya da alaturka zevklere ya da yaşayışa sahip olmak neden kınanacak bir şey olsun? İki taraf cidden birbirine bu kadar mı önyargılıydı ya da hala önyargılı? Neriman’ın seçimleri ya da meraklarını anlayabiliyorum ama bunu dile getirirken diğer tarafı kötülemesini asla anlayamıyorum. Ya da merak ettiği ya da seçeceği hayat sonucunda neden “alçak kadın” olsun? Bu iki tarafın baya uçlarda kutuplaşması benim hep tuhafıma gidiyor. Bence orta yol bir şekilde bulunabilir.
Yazım diliyle ve değinmek istediği konusuyla güzel bir kitap oldu. Umarım yazarın başka kitaplarını okuma fırsatını da bulurum.
“Yüreğimiz sarsılmadan öldürelim onu, Yüreğimiz kinle dolu olarak değil.
Tanrılara kurban keser gibi vuralım onu, Köpeklere atılacak et doğrar gibi değil. “
“Dilenciler ölürken kuyrukluyıldız görünmez:
Büyüklerin ölümü tutuşturur gökleri bile.”
“Ey Kader, bize de yapacaksın dilediğini.
Öleceğiz biz de, biliyoruz; sadece zaman,
Ömrü birkaç gün daha uzatmak sadece
İnsanların dört elle sarıldıkları şey.”
“Senin canına kıyanlarla dost olacağıma
Yaraların kadar gözlerim olaydı da,
Kanın kadar çabuk akaydı gözyaşlarım.”
“Beni en çok seven insanı nasıl Roma uğruna vurdumsa, aynı hançeri kendime saklıyorum, yurdum için ölmem ne zaman gerekirse.”
Bu senenin ilk Shakespeare kitabı Julius Caesar oldu.
İlk öncelikle genel olarak Hasan Ali Yücel Klasiği baskıları ile ilgili birkaç şeyden bahsetmek istiyorum. Kitapların başlarında William Shakespeare ve önsöz kısımları oluyor ki bu kısımlar neredeyse kitapların yarısı kadar sürüyor. Özellikle birkaç kitap sonra yazarın anlatıldığı giriş kısımlarını okumayı atladım çünkü şu ana kadar bütün okuduğum kitaplarda aynıydı. Önsözü de spoi yemeyeyim diye okumayacaktım ama ne olduysa sonradan okumaya karar verdim.
Kitabın dili olsun konusu olsun her şeyi çok beğendim. Yer yer şiirsel bir dille anlatılmış olması sanki destan okuyormuşum gibi hissetmeme neden oldu. Bütün arkadaşlarının Caesar’a ihanet etmesi-haklı ya da haksız orasını bilemeyeceğim-ve sonunda amaçlarına ulaşamayıp hepsinin Caesar’a reva gördükleri sonu yaşamaları tam bir adaletin yerini bulması vakasıydı.
Sadece her konuda Brutus’ün üste çıkması biraz sinirimi bozdu. Sonuçta arkadaşına ihanet etmişsin ve bunu durduk yerden birilerinin aklına koyduğu bir fikir dahilinde yapmışsın. Yok “ Ben ülkem için yaptım.” yok “Sadece o ülkenin kaderi için yaptı.”
