Fenerimi yukarı kaldırma vaktim geldiyse sahiden, içinde yanan benim
alevim olmayacak. Fenerimi boş ve ışıksız kaldıracağım ben.
Gecenin muhafızı da yağ doldurup yakacak.
Ruhumun çok fazla parçasını saçtım bu sokaklara ve çokça kalabalıktır
özlemimin şu tepelerde çırılçıplak gezinen çocukları; onlardan vazgeçemem
sorumluluk hissetmeden ve içim sızlamadan. Bugün çıkarıp attığım
sırtımdan, bir giysi değil, kendi ellerimle parçaladığım ten. Ardımda
bıraktığım, bir düşünce de değil, açlık ve susuzluğun tatlandırdığı bir yürek.