Sümeyye ılgın

Sümeyye ılgın
@Salt_yazar
Bir paslı kutuya koydular yüreğimi Oysa ben yüreğimi hep avuçlarımda taşırdım -ki şimdi; bir kızıl mıhtır avuçlarımdaki- Kimsenin gölgesine denk düşmezdi, şaşardım Sıyıra sıyıra soydular gölgemi -ki gölgem; sırtımda çarmıhtır Usûl buydu, duymadığım usûllerden biri Göğün yedi kat altıydı, geceydi Vuruldum, vuruluşum; fâili meçhûllerden biri Başıma iki kurşun sıkıldı sessizce Cesedim pıtıraklı bir çukura atıldı, gizlice Namâzımı yer altında ifritler kıldı -ki ifrit namâzı; salâsız, istikametsizdir- Yerin yedi kat altıydı, geceydi -ki gece; bir kurşun kadar merhametsizdir.. (Ahmet Tezcan - Ve İz Kateltüm Nefsen)
Şiir
Reklam
Nidelim, herkes “insan” olamaz ki..
Yanlışlar yanılgılar ile bulunur ; doğrular yankılar ile...
Söz
Bazen öyle bir umutsuzluğa düşüyor ki insan Eline dünyaları versen umurun da olmaz Çünkü Kırgındır hayata karşı Kırgındır insanlara etrafında olanlara Kırgındır yaşamak zorunda kaldıklarına Elinden bir şey gelmemesine kırgındır Boşa giden cabalarından Hayallerinin sürekli yıkılmasından Hep yanlış anlaşılmaktan yorgundur insan Bazen de susar insan Hani dile gelse dertler dayanmaz yürekler Öyle bir gün gelir ki Dostun bir tebessümü Yeter aslında Ama bunu bile çok görürler cana O yüzden susar, sadece susar bazen insan Uzun uzun anlatmaya kalksa Anlayanı olmaz zaten Bu yüzden umutsuzluğa Çaresizce sarılır bazen insan Bu yüzden yalnızlığa Umutsuzca gömülür gider insan Bazen de uzaklaşır insan Sığındığı limanlardan çok uzaklara Öyle bir dalıp gidiyor ki Uçsuz bucaksız bu dünyanın ortasında Kocaman bir mutsuzlukla Tek başına kalıyor insan Canından bıkmışçasına ölürcesine
Şiir