Not: Binbir hevesle okuduğum kitapta kendimden bir şeyler bulmak istemezdim ama neyse…
“İnsan, hayatının hangi devrinde olursa olsun anneye karşı daima çocuktur. Gerçekten mertçe bir yaradılışa sahip bir erkek ağlayışı kadar kadında merhamet uyandıracak bir
şey tasavvur olunamaz. Hele o kadın anne olursa…”
Ta karşıda, güneşin ışığını bile tahlil edip kendilerine göre değiştirmeden içlerine kabul etmeyen ormanların en gizli, en münzevi köşelerinde yüzlerce kuş sevdalı bir havayla ötüşürken bu iki aşık ve maşukun bir dakikadan beri birbirine temas ederek o halden ayrılmak istemeyen dudakları kalplerine durmaksızın sevda naklediyordu.
Yatağına girdiği zaman yirmi üç senelik
hayatı boyunca ilk defa olarak sevda yolunda, o azim ve metaneti ve belki merhametsizliği gösteren gözlerinden kendini
zapt edemez bir halde yaşlar dökülmeye başladı.