İşte o an anladım ki,bir ananın mutluluğu,milletin mutluluğundan doğuyor,aynı kökten olan ağacın dalları gibi bir kökten geliyor.
Gözümün gördüğü,kulaklarımın duyduğu ve bütün varlığımla hissettiğim her şey benim için,benim mutluluğum içinmiş gibiydi.
Evde tembel tembel oturmanın özsaygı ile ne ilgisi vardı? Ben çalışmadan durabilecek bir insan değildim.
Gerçek mutluluk,yavaş yavaş,azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla,çevremizle,çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk,birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.