Sonunda öleceğimiz ve vücudumuzu oluşturan elemanların doğaya karışıp onun içinde eriyeceği, bir aradayken varlığımızın ve dış dünyanın tadını çıkarmamızı sağlayan bu bütün, bir gün parçalarına ayrıldığında bilinç denilen muammanın yok olacağı bir dünyada yaşamın anlamı nedir veya gerçekten bir anlamı var mıdır? Cevabını bulmanın belki de imkansız olduğu bu sorularla yaşarken hayatın acımazlığı karşısında tavrımız nasıl olmalı, bu tavrı nasıl şekillendirmeliyiz? Viktor E. Frankl bu sorulara yanıt vermeye çalışıyor kitabında. Hayatın acıları karşısındaki tutumuz konusunda sunduğu çözümü genel hatlarıyla dile dökersek şöyle özetlenebilir: Değiştirme olanağınız olan durumları değiştirin, fakat başınıza gelen bir olayı ya da karşı karşıya kaldığınız bir durumu değiştirmek gücünüzü aşıyorsa onu Stoacı bir tavırla kahramanca kabullenin ve dış dünyanın değiştirilemez acımasızlığı karşısında 'içsel yaşam'a sığının ve kurtuluşu orada arayın. Basitçe söylersek: Elinizden başka hiçbir şey gelmiyorsa 'kendinizi kandırın'. Kitaptan bir alıntıyla Frankl'ın 'tinsel özgürlük' dediği, benim 'içsel yaşam' olarak bahsettiğim kavramı somutlaştıralım: Zihnim hâlâ karımın hayaliyle meşguldü. Zihnimi bir düşünce kurcalıyordu: Hâlâ hayatta olup olmadığını bile bilmiyordum. O ana kadar çok iyi öğrendiğim tek şeyi biliyordum: Sevgi, sevilen insanın fiziksel varlığının çok çok ötesine geçer. Sevgi en derin anlamını, kişinin tinsel varlığında, iç benliğinde bulur. Sevilen kişinin gerçekte orada olup olmaması, yaşayıp yaşamaması, bir anlamda önemli olmaktan çıkıyor. Karımın hayatta olup olmadığını bilmiyordum...Bilmeye ihtiyacım yoktu; sevgimin, düşüncelerimin ve sevgilimin hayalinin gücüne hiçbir şey dokunamazdı. O zaman karımın ölmüş olduğunu biliyor olsaydım, sanırım bundan etkilenmeksizin,

Felsefe

İnsanın Anlam ArayışıViktor E. Frankl · Okuyan Us Yayın · 202651,3bin okunma