Fethi Serhat
@SandmanLamora07
Fantastik bir ruh !
Amor fati, memento mori.
Cümlelerin arasını dinliyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Karanlık ve aydınlık, dengesiz olmuyor gerçekten. Bir süre neşeli, keyifli, bol gülmeli vakitler geçiriyorsun. Ama ardından karanlık çöküyor, öyle bir anda değil, usul usul. Akşam ezanı ile başlayıp gece yarısına doğru ilerliyor. Sebebe gerek yok, denge meselesi. İnsan isteyince sebep bulmak zorda değil hani. Bende şuan gece saat 1. Bardağım bile karanlık. Masamda, normalde ışıklı ama şuan ışıkları kapalı bir hayalet, yan tarafında şarjı bitmek üzere olduğu için solan bir lamba. Sonu yine aydınlık elbet. Sanırım karanlıktan da zevk alacak bir güzelliğini keşfettim. Umudun rengi mavidir, çünkü denizlerde gökyüzüde mavidir, diye okumuştum. Binbir koyu tonun altında da bir tat bulabiliyorsam, ben umudun ta kendisi mi olmuş oldum?
🎶🎵Saudade~Öyle İşte
Tatilin 6.günü 6.kitabı ve şuan dünya siyah beyaz. Kafamda dönen türlü alem, kendine özgü sistemleriyle kaos halinde :)🔊🥁🎷
Evet. Bir iç dökmeye ihtiyaç var bu aralar. Kasım'ın ilk iki günü kendimle geçirdim. İlk günü dışarıda, sosyal yönümle sohbet halindeydim. Yapmayı sevdiğim şeyleri yaptım. Kitapçıları gezdim, ferah bir mekanda kahve içip yemek yedim, komedi bir tiyatro göstersi izledim. Dostlarla ve ailemle konuştum. İyi geldi. Son zamanlarda buna ihtiyacım vardı. Kendiyle vakit geçiremeyen ve mutlu olamayan birisi başkasını mutlu edemez. İkinci gün evimin sessiz sakinidiydim, bolca düşünen türden. Bu haftayı düşündüm: En değerlilerimden birine önce kırıldım, sonra ise onu kırdım. Neyseki toparladım. Sevdiğini kırmanın bir geri tepkisi var ki adamı içten çökertiyor. Kimse üzmesin diye gözün gibi koruduğun adamı sen kendin üzüyorsun. Daha ilginç olan ise bu tepkilere ve sebeplere dair kafa yorunca ortaya çıkan kabul edilmemiş duygular. Tecrübesizlikle birleşince bu hata görülen duygular büyük bir utanç hissine gebe oluyorlar. Ve savaş başlıyor. Başlasındı, alışkınım ben. Kendimi avutmayı ya da kandırmayı uzun süre önce bıraktım. Kazanmadan bırakmam, kendimi zihnin o farkında olmadan oluşturulmuş ama artık bilincinde olduğum, zifiri karanlığına hapsetmem. Öyle de oldu. Kazandım, aştım. Ve o değerlimden "iyiyiz" mesajını aldım. Bir kelime değil bu sadece; içinde, parlayan gözlerle samimi gülümsemesi yatıyor. Bilen için görmesi zor değil. Sahi bilen için zor olan şey ne ki? Ego mu, en değerli kendini görmek mi, yoksa toplumun klasikleşmiş rolleri mi? Normlar yine sinirlerimi bozuyor. Bu normlara uydum bu hafta ve bu bana göre değil. Ruhsuz tipler gibi hissediyorum, o sıradan sadece olmuş olsun diye hareket edenler gibi. Ve ruhum, o özenle beslediğim ruhum huzursuzlanmaya başlıyor. Bir yerde patlayıp geri çekileceğim biliyorum. Bazen direnmek ağır geliyor, rayına oturmuş mutlu giden hayatım
"Sevmek ve sevilmek istiyorum. Kendi canımı yakmayacağım bir yol bulmak istiyorum. İşlerin kötüden çok daha iyi olduğunu söyleyebileceğim bir hayat istiyorum. Başarısız olmaya devam etmek ve yeni, daha iyi yollar keşfetmek istiyorum. İçimdeki duygu gelgitini, hayatın ritmi olarak görüp onun keyfini çıkarmak istiyorum. Devasa karanlığın içinde yürüyüp uzun süre altında durabileceğim bir parça gün ışığını bulabilen türden biri olmak istiyorum. Bir gün olacağımda."
Demişti kitabın sonunda Baek Sehee. Geçen hafta öldüğünü öğrendim ve tek kelimeyle yıkıldım. Neredeyse iki ay oldu bu kitaba başlayalı. Yavaş yavaş sindire sindire okudum. Bir cümlesini bir hafta düşündüğüm oldu. Her kelimesinde başka bir ben buldum. Kimi zaman iyi, kimi zaman kötü olarak. Bazen dibe çekti beni, bazense düze çıkardı. Sonuçta derin bir etki bıraktı bende. Kalbimde koca bir boşluk, kaybolma isteği ama aynı zamanda nefes alabilmenin tatlılığı.
Huzurla uyu Baek Sehee, tüm çiçekler seninle olsun. 
Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum
Ölmek İstiyorum ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum