Acı çeken şey benlik; benliğin ise yol olduğu bir yer var. Nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. Ama gerçekliğin, rahatlık ve mutlulukta görmediğim, acıda gördüğüm gerçeğin, acının gerçekliğinin acı olmadığına inanıyorum. Eğer içinden geçebilirsen. Eğer sonuna kadar ona dayanabilirsen.
Orada Urras'ta bir tepenin üzerinde oturup Anarres'e bize bakan ve 'Bakın işte Ay' diyen insanlar olduğu gerçeği hiç aklıma gelmemişti. Bizim dünyamız onların Ay'ı, bizim Ay'ımız onların dünyası.
Algılayamadığımız bir şey düşüncelerimizde de yer etmez. İyi ama madem duyularımız bizi aldatıyor onlar sayesinde elde ettiğimiz bilgilerin hakikatine nasıl güveneceğiz?