Sevmekten vazgeçtiğimiz insanların duygularında her zaman bize gülünç gelen bir şeyler vardır.
İnsanın dünyada geçirdiği süreye ruhani bir boyut kazandırmaya çalışması son derece kıymetli bir şeydir.
Bundan sonra Dorian Gray'le aralarındaki ilişkinin hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağını hissediyordu. Aralarına hayat girmişti.
Hayatlarında yalnız bir kere seven insanlar yüzeyseldir. Onların sadakat, vefa diye addettikleri şeye ben alışkanlıktan kaynaklanan rehavet ya da hayal gücü eksikliği diyorum.
İnsan yaşamında da geçerli midir?
Dakikliğin zaman kaybı olduğu ilkesinden hareketle, prensip olarak her zaman her yere geç kalırdı.