Üzüntü, varlığın tam kalbindedir. Kalbi diğer bütün tüm duygulardan arındırırsanız eğer geriye üzüntü kalır. Kişi üzüntüye sonsuza dek tutunmak zorunda değildir. Üzüntüyü bırakmak bilinçli bir şekilde nefes almaya benzer. Nefes al, gözünden bir damla yaş aksın, nefes ver. Nefes al ve gülümse. Kendine karşı nazik ol.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendilerini anne babaları, eşleri, kardeşleri ya da iş arkadaşları üzerinden tanımlayan kadınların kendi gerçek hislerinin peşine düşebilmek için pek bir enerjisi kalmaz. Onlara kendilerini düşünmenin bencillik olduğu öğretilmiştir. Ya da kendilerine atfettikleri aşırı önem onların diğerleri ile kurmuş oldukları bağımlılık ilişkisini görmelerine engel olur. Sürekli "Bunu ben yapmazsam eğer kimse yapmaz" deyip dururlar.
Varoluşu tam anlamıyla gerekli olmayan şeylerin varlığından şüphe etmek gerekir.
Ve bu da insanların bazen aptal olmak istediklerini ve gerçeği bilmek istemediklerini gösteriyor.
Ne yazık ki bu devirde vicdan, insanların kararlarını değiştirmiyor. Sadece derinlerde bir yerde sızlıyor, sonra üstü çeşitli buluşlarla kapatılıyor. Böylece yolcu tuttuğu yolda yürümeye devam ediyor.
