O zaman hemen sonra şu kelimeleri okuduğumu size söyleyebilirim: "Chloe, Olivia'dan hoşlanıyordu..." Ürkmeyin. Kızarmayın. Kendi çevremizin mahremiyeti içinde bazen böyle şeylerin olduğunu kabul edelim. Bazen kadınlar, kadınlardan hoşlanır.
"(...)Size, her ne kadar görevli de olsanız beni çimlerden uzaklaştırma iznini vermeyi reddediyorum. İsterseniz kütüphanelerinizi kilitleyin ama zihnimin özgürlüğünü kilitleyebileceğiniz hiçbir kapı, kilit, sürgü yoktur."
İnsan okuduğu her cümleyi, her sahneyi ışığa tutar; çünkü doğa, çok garip biçimde bize romancının dürüst ya da dürüstlükten yoksun olduğuna hükmetmemize yarayan içsel bir ışık sağlamıştır. Veya belki de doğa, en mantık dışı haliyle, zihnin duvarlarına görünmez mürekkeple bu büyük sanatçıların doğrulayabileceği bir öngörü, görünürlük kazanması için yanlızca dehanın ateşine tutulması gereken bir eskiz çizmiştir.
Kim beni suçlar? Şüphesiz birçokları bana memnuniyetsiz diyeceklerdir. Elimde değildi, huzursuzluk doğamda vardı, beni bazen acı çekecek derecede kışkırtıyordu