Barama üçün pupdan çıxmaq faciə, həyatın sonu, mənasız məşəqqət kimi görünə bilər, çünki gözəlliyi ilə hamını valeh edən kəpənəyə çevriləcəyini bilmir.
Hər birimiz ayaq açıb yeriyənədək dəfələrlə yıxılmışıq. İnsan bu qədər israrlı olmasaydı, yıxılanda ayağa qalxmasaydı, yeriməyi öyrənə bilərdimi? Bizim uğursuzluqla üzləşən kimi ruhdan düşməyimiz yıxıldığı üçün bir daha ayağa qalxmaq istəməyən uşağın davranışına bənzəyir.