"Fazla büyük"le yüzleştiğimizde aslında "fazla kısa"yla yüzleşmiyor muyuz, yani büyüklüğü ölçmek için "ışık yılı" gibi ölçekler icat eden kendimizle, zihnimizle? Aynısını sen de söylüyorsun. Ama demek istediğim, büyüklükler bizim
icadımız, Varlığımızın parçası.
O halde, Spinoza'yı takiben, farz et ki varolan her şey bir bütün oluşturduğu için bölünmez, bu durumda büyüklüğü yüzleştiğimiz bir şeyden ziyade bizi çevreleyen, içeren bir şey olarak görürüz. Sanatın bize sunmaya çabaladığı gizem de budur.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bedene her yönden bakabilirsin ama hayatta bizim için daima fazla büyük bir şeyler var. Düşünemeyeceğimiz, göremeyeceğimiz, duyamayacağımız kadar büyük. Bu yüzden doğumdan ölüme hayatı sürdürebilmek için her birimiz bu "fazla büyük" olanla başa çıkma yolunu bulmak zorunda. Bunun kolay olmadığını söylemeye bile gerek yok. Belki özellikle de, bu "zayıflığımızı" kabul etmemize çok az alan bırakan bugünün dünyasında.
Dış dünyaya, onu kontrol altına almak için değil de bütünüyle parçası olduğumuzu hissetmek için nüfuz etmek istemek. Tenimizde hissettiğimiz tecridi - bedenin korkunç hududunu aşmak…
“Yabancı bir dünyada bir yabancıyım ben. Buradayım ama hiçbir yere ait değilim. Bu sürgün hayatında sürükleniyorum." Savoylu, dağ sıçanıyla, Petersburg'dan cevap veriyor: "Neşelen, söylenip durma! Bugünkü gökyüzüne baksana: Bu mavinin altında hiçbir dram yaşanamaz. Dert etme: Işık sönmeyecek, öldüğümüzde bile."
Bir sanatçının işi estetik haz vermek değildi - bunu tasarımcılar da yapabilirdi. Sanatçıların işi, dünyaya bir adım geriden bakmaya imkan tanımaları ve kendilerinden başka işlevsel hiçbir amaçları olmayan fikirlerin sunumu aracılığıyla yorum yapma veya bir anlam doğurma girişiminde bulunmalıdırlar.
Sayfa 26
