Elçin Ertem
@Sarnic
Bütün toplumsal krizlerde, tüm idamların içinde siyasal nitelik taşıyanının en korkunç, en üzücü, en zehirli ve kökünün kazınması en gerekli olanı olduğunu belirtmeliyiz.
Reklam
Dava’ya, hikayenin kasvetli olduğunu bilerek başladım. Böcekli kitap gibi keyifli olmayacaktı. Ancak aradaki farkın bu kadar büyük olmasını da beklemiyordum. Dönüşüm’de çok rahat açıklanabilecek bir imge vardı. Sebebi belli kaygılar, korkular vardı. Dava’daki belirsizlik belki de genel korkuları ifade etmek içindi. Hikayedeki diğer şahıslar gerçek birer roman karakteriydi orda. Dava’da diğer şahıslar hep birer imge. Ama net değil. Bilmiyorum yanlış bir okuma mı yaptım, ben her şeyi bir imge olarak görüp anlamlandırmaya çalışarak okudum. Ve çok da başarılı olamadım. Kitabı şaheser olarak görenlerin incelemelerinde de tatmin edici açıklamalar bulamadım. Espiriyi, anlamayanlara açıklamak gibi sevimsiz bi durum mu olurdu bu acaba? Her neyse... Ben, ama doğru ama yanlış anladıklarımı yazayım.
Josef K. 30 yaşında, iyi bir kariyeri olan banka memuru. Yani yaşamsal kaygıları olmayan, olgun bir insan bu. İşte bu kıvama gelmiş bir insanın davası başlıyor. Ne davası? İlerleyen bölümlerde ancak ölümle sona erecek bir dava olduğunu öğreniyoruz. O zaman buna olsa olsa hayat davası denilir. Biraz arabesk oldu :) Ama Kafka, yaşamayı çile olarak gören biridir, bu da gerçek yani.
Hikayenin başları umut dolu. İlk sorgu süreci iyi geçiyor. Bay K., yargıcı üstün diyalektik sanatıyla adeta alt ediyor. Ev sahibi Grubach, K’yı teselli ediyor, herkesin başına gelebilcek şeyler diyerek.
Bu arada bay K. tutuklu ama tutuklanmadan önceki yaşantısını sürdürmeye devam ediyor. K. tam bunu farkettiği zaman, bir bakıma davayı yaşamında pasifize edebilecek müthiş bi karar alıyor. Davayı kabullenmek ama kafaya takmamak... Şöyle ki; mahkeme olağan seyrinde devam edecek, haftada bir sorguya gitmesi gerekiyorsa gidecek ama iş hayatı, eğlence hayatı hiçbir şekilde etkilenmeyecekti. Derkeeen bu plana çomak
