Ege B
@SayimeB
24 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Okuduğum En Iyi Kitaptan En Sıkıcısına
Kitap 4 bölümden oluşuyor. Ilk iki bölümde öyle büyülendim ki durmadan okudum, herkesi okuyabileceğin en iyi kitap bu hemen başlamalısın diyerek okumaya resmen zorladım. Ancak 3. Bölümle birlikte kitaba bir şeyler oldu. Okuduğumu anlayamadım, tekrar tekrar okudum, bırakıp tekrar başladığımda 2 3 sayfa önceden başlamam gerekti ki hatırlayabileyim. Çünkü olay akışı anlaşılmaz ve ilerlemez bir hale geldi. Okurken durup ne okudum ben şimdi, şu kim, bu örgüt nerden çıktı gibi pek çok soru sordum. Olaylar akıştan koptu yazar insanda baska bir sey anlatmaya başlıyor sonrasında bu anlatılanın temel olay örgüsüne katkısı zayıf bir bağ ile tutturuluyor, bazen o bile yapılmıyordu. Kitabı önerdiğim insanlara tekrar uyarılarımı yaptım ama çok da üzüldüm. İkinci bölüm sonunda şimdi ne anlatılacak diye giriştiğim heyecan kafa karışıklığı ile son buldu. Eğer kitapları bırakabiliyorsanız iki bölümü okuyup bırakın. Bırakmıyorsanız da son iki bölüme rağmen ilk iki bölümün kesin okunması taraftarı olduğum için katlanın.
Reklam
Jane Austen bildiğimiz Jane Austen
Jane Austen kitaplarını ne zaman hayata ara vermek istesem; kötü, kaba, duygusuz olduğunu düşündüğüm insanlarla mücadele etmeye çalışsam okuyorum. Çünkü Jane Austen'ın kitapları sanki her insanın içindeki iyiliği çıkarmak üzere yazılmış gibi. Karakterlerin hepsi çok kibar bir dille konuşur, aşkın yanında birçok duygu da gelir, kolay kolay kimse ölmez, sonunda mutlu biteceğinden emin şekilde okursunuz.
Emma'da da ana karakterler genelde iyi kalpli saygılı sevgili insanlar. Nadiren yaptıkları yanlışlarda da sonunda çok büyük pişmanlık duyup özür diliyor kendilerini affettirmek için bir şeyler yapıyorlar. O yüzden benim okurken hep içim ısınıyor.
Sadece bu kitapta Harriet'in en başından beri olmasına ve sanki başlarda olaylar tamamen onun çevresinde dönüyor gibi olmasına rağmen sonunda tatmin etmeyen bir sonu olduğunu kızın önce statüsü yükseltilip sonra baştaki yerine gitmesiyle bir anlamsızlık olduğunu düşünüyorum. Bir de Emma'nın başından beri aldığı daimi övgülerin iç dünyasında çok da bir karşılığı yokmuş hissimden kurtulamıyorum.
Yine de elbette yazara saygım ve sevgimle içine aldığı, hayal ettirdiği dünyanın hoşnutluğunu kitap boyunca hissettim.
Ezilmiş Çiçek Kokan Sessizlik
Yitip giden koca bir aşkı şöyle anlatıyor. 'Sonra ezilmiş çiçek kokan bir sessizlik başladı.' Kitapta belkide en çok üzerine düşündüğüm cümle bu. Önce ezilmiş çiçek nasıl kokar diye hayal edip sonra Pietro Crespi öldüğünde Amaranta'nın duyduğu düşündüğü şeylerle bağdaştırmaya çalıştım.
Kitapta kişilerin ilerleyen 8 10 sayfa içinde öleceği bazen direkt söylenirken bazen de hissetiriliyor. Söylenmesi durumunda insanın içine bir merhamet tohumu bırakılıyor ve sonraki sayfalarda o hisle okuyorsunuz Ancak birinin öleceğini hissetmek çok tuhaf bir deneyim çünkü aslında ölümden hiç bahsedilmiyor ancak bir şekilde o kişinin öleceğini biliyorsunuz, bu rahatsız edici ama merak uyandırıcı da oluyor.
Aslında kitaba ağır kitaplara ara vermek için başlamıştım. Bu konuda başarılı da oldu kafanızı rahatlatacak somuttan uzaklaşıp soyut şeylere yaklaştıracak bir konusu var. Kitapta aşkın 6 hali anlatılıyor ancak bazı türler kitap bittiğinde bile havada kalıyor, yani okuyucuya geçmiyor (özellikle mania kısmı). Ama bazıları da içinize işliyor sizi gülümsetiyor. Olaylar arası geçişlerin çok ani ve siz kavrayamadan sonraki bölüme geçildiği izlenimine kapıldım. Yinede içinizi titreten ve aşkı sorgulatan bir kitaptı.
