İntiharı düşünen bir insan için en kötü şey kendisini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapmamasıdır. İntihar düşüncesine yol açan manevi çöküntü kadar aşağılık bir şey yoktur. Sorumluluk, vicdan, irade gelişigüzel yüzüp durur bu ölü denizde, sulara gömülse bile rastgele bir akıntıyla yeniden ortaya çıkar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsanın çocukluğu, derdini söylemekle ona çare bulmanın aynı şey olmadığını anlayınca biter.
Uğraşmak her gün biraz daha boş ve anlamsızmış gibi geliyor bana.
Geleceğin resmini görmek istiyorsan, insan yüzüne basmış bir postal getir gözlerinin önüne, sonsuza dek.
İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de.