Ebru

Ve böylece: Lanetlendik ama yine de hayata tutunuyoruz. Reddediliyoruz ama savaşmaya devam ediyoruz. Nefret edildiğimiz hâlde seviyoruz. Öye yandan bize karşı kayıtsız olan evren, yaşamın gücüne karşı koyamaz ve ona yaklaşamaz.

Reklam

Ebru

Hikayelerimizin ipleri yanar. İnsanlar yok olur. Yerlerini başkaları alır. Gelmesini beklediğimiz şeyler gelmez. Beklemediklerimizse gelir. Normal hayata ya da onun hakkında anlattığımız hikâyelere benzemez. Savaşta her şey paramparça olur. Tutarlılık beklemek, olgunun özünü ıskalamaktır.

Ebru

Bazen kader çarkını gerçekten çeviriyordu.

Buluştur Beni Necla Dilek Nazlıoğlu

Takip Önerileri

Ebru

İsa bizim günahlarımız için acı çekmeden çok önce, Prometheus bir dağa bağlandı ve yüzlerce yıl boyunca her gün bir kartal tarafından karaciğeri deşildi, çünkü tanrılardan ateşi çalıp bize verdi. İnsanlığa! Prometheus bizi çamurdan şekillendirmekle görevlendirilmişti. Bize daha iyi bir dünya inşa etmek için öngörü ve araçlar verdi ve bunun için Zeus onu cehennemle cezalandırdı. Başarılı olmamız gerekmiyordu. Yaratmak için yaratılmadık. Başarılarımızın kökleri günaha dayanıyor; ister Prometheus'un hırsızlık yapması olsun, ister Havva'nın elmayı koparması, bu hikâyenin iyilik, öngörü ve nezaketin açıklanamaz bir şekilde zulüm, işkence ve cehennemle ilişkilendirilmediği hiçbir versiyonu yok.

Ebru

..aşk tanrıçası Afrodit, yani nam-ı diğer Venüs, Adonis adında zarif, ölümlü bir adama aşıktır. İkili Yunan mitolojisindeki en güzel çifttir. Adonis avlanmayı çok sever. Bir gün Venüs, Adonis'in başına bir şey geleceğini hisseder ve ona yanında kalması için yalvarır. Tiziano'nun resminde de onu sırtı bize dönük halde görürüz, kollarıyla sevgilisini onu terk etmekten alıkoymaya çalışmaktadır ama Adonis dediğim dediktir, üstelik geri döneceğinden de birbirlerine olan aşklarından da fazlasıyla emindir. Böylece tanrıçayı geride bırakır ve avlanmaya çıkar. Kısa bir süre sonra bir yaban domuzu tarafından ezilir ve öldürülür. Zavallı Venüs'ün kalbi kırılır, karalar bağlar. Sevgilisinin kanını, tanrıların içeceğine karıştırır; bundan da anemon adı verilen bir kır çiçeği açar. Etrafımızda binlerce yıldır, her yıl tanrıçanın sevgilisi için duyduğu üzüntü çiçek açıyor.