Öfke, kör edici müthiş bir güçtür. Onun kızgın ışığının içine girince bu ışıktan ötesini görmeniz olanaksızdır. Mantık, ötesindeki karanlıkta kaybolur. Öfke için yapacağınız her şey ne kadar önemsiz, küçük, iğrenç ya da acımasız olursa olsun haklıymış gibi görünür.
Ne var ki öfke beni başımı döndürecek kadar canlandırmıştı.
Sonunda davranışlarımın sonuçlarını gördüğüm için öz farkındalık mı, bunlarla yüzleşmeye hazır mıyım? Yöneldiğim gelecek hakkındaki korkumu? Ya da bu yolu ben seçmediğim ve bundan kurtulacağım için garip bir rahatlama mı?