Sabitlenmiş gönderi
Öncelikle bu kitabı okuyacak insanlar kendilerini ağır bir dile ve çokça isim karmaşasına hazırlayarak kitaba girişmeliler. Bu karmaşıklık ve ağırlık sonrasında azalıyor zaten ancak ilk başlarda biraz yorucu olabilir. Kitabın açıldığı kısımdan itibaren öyle bir dünyada buluyorsunuz ki kendinizi; çok farklı hisler ve apayrı bir fantastik dünyanın içinde bulunarak bir anda gerçekleşen 6 veya 7 olay yerinde birden hareket etmek, sizi bir okur olarak değil de o evrenin birer tanrısından biriymiş gibi hissettiriyor. Kitabı diğer fantastik kitaplardan 2-3 adım öteye atan yazımsal ustalık dışında, fantastik evren içerisinde görebileceğimiz şeylerin ortaya konulmasında da ayrı bir ustalık görüyoruz. Nedir bunlar? Büyünün mahareti, Efsunların etkisi, Ejderhaların hükmü, Tanrıların oyunu ve Ermişlerin müdaheleleri gibi düşüncelerle fantastikliği çok iyi bir şekilde vermiş ve de “Ay Bahçeleri” kitabını türünün nadide bir eseri konumuna getirmeye başarabilmişler. Kitabın ikinci yarısından itibaren okumak benim için ayrı bir soluktu. Kral Katili Güncesi’nde hissettiğim o heyecanı bir kez daha hissedebilmek güzel bir duyguydu.
Uzun süre durakta otobüs bekledim. Gelmeyince ana durağa doğru yürümeye karar verdim. Alt tarafı bir durak var, hem oturarak giderim düşüncesiyle ana durağa doğru yürümeye başladım. Daha yolu yarılamadan Eminönü otobüsünün geldiğini gördüm, el ettim durmadı, peşinden koştum durmadı, arkasından sövüp saydım gene durmadı. Gözlerimin içine baka baka uzaklaştı, kayıp gitti ellerimden. Belediye otobüsü değil de hayallerim sanki.
Gece uykumu alamadığım için yol boyu uyudum. Bir ara “Yer vermemek için uyuyor numarası yapıyor bak, bir de genç olacak!” gibi şeyler duysam da aldırış etmeden uyumaya devam ettim. Hatta rüya bile gördüm. Rüyamda Zeki Demirkubuz beni dürtüp, “Kalk abi, Kars’a geldik,” diyordu.