Oysa insan, olduğu gibi sevilmek ister. Zaafıyla, kusuruyla, artısı ve eksisiyle, olduğu gibi...
Kusursuzlaştırılmış bir halde değil. Rabbimizin bize olan sevgisi, bu yüzden eşsiz, bu yüzden paha biçilmezdir.
Ölüm, evet, ağız tadını bozar; ama ölümü unutarak elde edilen bir tad, bozulması gereken bir taddır zaten.
Fâni dünyaya bekâ vehmiyle yapışan bir kalbin, ölüm gerçeğiyle yüzleşerek yüzünü fenâdan bekâya çevirmeye ihtiyacı vardır.