Annemiz bize, " Canlarım, Aşklarım. Mutluluğum. Tapılacak bebeklerim" derdi.
Bu sözcükleri hatırlayınca gözlerimiz doluyor.
Bu sözcükleri unutmalıyız, çünkü artık kimse bize böyle şeyler söylemiyor, bu sözcüklerin anısı da tasinamayacak kadar ağır.
Böylece alıştırmaya başka bir yönden başlıyoruz.
Şöyle diyoruz : "Canlarım. Aşklarım. Sizi seviyorum.. Sizi hiç terk etmeyeceğim. Yalnızca sizi seveceğim..Her zaman.. Sizler benim için hayatınız..."
Tekrarlamaktan sözcükler anlamını yitiriyor, içerdikleri acı da dinmeye başlıyor.