Gecenin sessizliği ne kadar güzel değil mi? Geceyi güzelleştiren yalnız olmasımı yoksa ayın ışıltısımı. Bir çok insan için gece kendini bulduğu yerdir. Güneş batmaya başladığı zaman sessizliğe adım adım yaklaşıyoruz. Kendi çığlıklarımızı gecenin sessizliğinde bizden başkası duymuyor. Bağırmak istiyor insan içine içine ağlıyor çoğu zaman, gece olduğu zaman sadece güçlü olmak için çabalıyoruz çünkü o sessizlik o derinlik bizi içine çekiyor kayboluyoruz, yaşantılarımızla beraber sürükleniyoruz. Gün içinde düşünmediğimiz aklımıza getirmek istemediğimiz ne kadar olumsuz şey varsa o sessizlikte, çığlıklarımız kafamızın içinde, adeta delirmeye zorluyor. Ya gece bizi yenecek yada aklımız bizi. Delirmek nasıl birşey acaba unuturmu insan onca şeyi, hatırlamaz mı onca yarayı, izi kalmazmı derinlerde bir yerlerde. Gece olduğu vakit yüzleşir insan kendi benliğiyle. Güneşin aydınlattığı sabahlarda sahte tebessümleriyle kalkanlar, gecenin karanlığında ve sessizliğinde ay ışığı altında sorgularlar göz yaşlarının nedenini.
Seboizm