Orada yatarken Anne, "Hepiniz şimdi beni dinleyin, bu gerçek bir hayat dersi. Evet, oraya yapışıp kaldık ama biz kızlar ne yaptık? Bunu eğlenceli hale getirdik, güldük. Kız kardeşler ve kız arkadaşlar bunun için vardır işte. Çamurdayken bile, hatta özellikle çamurdayken hep bir arada kalmak için," demişti
Fakat siz de çok iyi bilirsiniz ki,sevdiğimiz insanlar kalplerimizi kırsalar dahi, onlara ilelebet dargın kalamayız ve burada şunu hatırlatmak isterim ki, siz de beni seviyorsunuz.
Aptallar tarafından saygı duyulmak istiyorsan onların tavırlarına, beklentilerine göre davranmak zorundasın. Bu hasta insanlık tarafından saygı duyulmak için onlardan daha hasta olmalısın. İşte o zaman sana saygı duyarlar.Ama sen ne kazanacaksın?Ruhunu kaybedeceksin ve hiçbir sey kazanamayacaksın.
Sanki tüm hayatım boyunca bir uçurumun kenarında oturmuştum ve nihayet, Jeremy'yle tanıştıktan sonra atlayacak kadar cesur hissediyordum. Çünkü -hayatımda ilk
defa- yere inmeyeceğime güveniyordum. Uçmaya devam edecektim.
Hayatın bazen bize tuzak gibi gelmesi aslında zihnin oynadığı bir oyundu. Mutlu olmak için üzüm yetiştirip şarap üretmesi ya da gün batımını
Californiada izlemesi gerekmiyordu. Büyük bir evinin ve mükemmel bir ailesinin olması da gerekmiyordu. Yalnızca potansiyele ihtiyaci vardı ve potansiyelden bol bir şeyi yoktu. Bunu neden daha önce görememişti ki?