SEÇİL IŞIK
@SecillSecil
Öğrenci
33 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Halit Ziya’nın en güzel eserim dediği kitabı okuma fırsatım oldu ve itiraf etmeliyim ki ilk 35 sayfada çok sıkıldım ve hep bu şekilde ilerleyecek sandım ama sonrasında olaylarında başlamasıyla gayet güzel ilerledi. Kitap tahmin edebileceğiniz üzere Ahmed Cemil’in hayalleri ve yaşadığı hayatla ilgili aslında Mai ve Siyah için Hayaller ve Hayatlar diyebiliriz. Ben Ahmed Cemil karakterini sevemedim aslinda okurken karaketer size kusursuz gibi anlatılıyor ama olaylara verdiği tepkiler daha dogrusu veremediği tepkiler beni biraz soğuttu Ahmet Cemilden. Karaktere karşı duyduğum tek duygu acıma duygusuydu. Hayalleri var, evet ama bu hayallerini hedefe ya da gerçeğe dönüştürmek adına hiçbir çaba harcamıyor. Sadece hayal kuruyor.Özellikle kitapta Ahmed Cemil’in kız kardeşi İkbal'in yaşadığı olayları okurken hep Ahmet Cemil’in bu sefer sessiz kalmayacağını artık bir tepki vereceğini bekledim birkez daha gerçekten çok güçsüz bir karakter olduğunu hissettim. Ahmed Cemil’e üzülmekten ve acımaktan ona kızmaya vakit bile bulamadım.Tamam aşkı için hiçbir şey yapmamasını geçtim ama kız kardeşi için nasıl bu kadar geri planda kalır. Alkolik ve eşini aldatan iş arkadaşı Raci'yle bile sırf küçük çocugu var diye ilgilenmişken kız kardeşi evleneceği zaman evleneceği kişiyi arastırmaması onunla tanısmaması vs saçma geldi. Kaldi ki kitabın yazıldığı dönemi düşünecek olursak nüfus sayısı günümüz kadar yoğun değildi elbette, birilerini sorusturmak hakkında birşeyler öğrenmek çok daha kolay olmalıydı diye düşünüyorum.Kitapta sevdiğim tek şey Ahmet Cemil ile Hüseyin Nazmi arasındaki dostluktu.Hüseyin Nazmi, Ahmet Cemil gibi değil. Zengin. Şanslı doğmuş ve hayatı hep istediği gibi ilerlemiş. Ahmet Cemil ile de aralarındaki gerçek dostluğu çok iyi yansıtmışlar. ama benim anlayamadığım bu kadar
Reklam
... Dedem diyor ki; işte böyle, vatanlarının bir türküsü için canlarını feda eden insanlar varmış.Böyle insanları görmeyi ne kadar isterdim!Herhalde onlar büyük şehirlerde yaşıyorlar.
Bir çocuğun dünyasını çocuğun dilinden anlatan bir hikaye. Çocuğun, olup bitenleri kendi masum dünyasında, yorumlamasını seyrettim ve keyifliydi bu seyir. Çocuğun gözlemlerinin, kendi iç dünyasındaki tasvirlerle anlatılmış olması, herşeyi bir çocuğun anlatımıyla dinliyormuş hissi veriyor insana. Hayallerin, gözlemlere dahil olması, masum yüreğin zihnindekileri gün yüzüne çıkarıyor. Kimi zaman kavuşmanın heyecanı, kimi zaman suçsuz olduğu halde acı çeken birini bulunduğu durumdan kurtarmak için acı çektirene duyulan öfke, kimi zaman sevgi, kimi zaman coşku, kimi zaman asla gerçekleşmeyecek masal tadında şeyler vardı hayallerinde.Olup bitenlere zihninde anlam veremiyordu. “Neden?” diye sorguluyor, cevap alamıyordu. Bazı şeylerin bağışlanması mümkün değildi O’na göre. Yetişkinlerin dünyasını dışarıdan gözlemliyor, küçücük yüreği anlam veremediği konulara ev sahipliği yapıyordu. Öyle yabancıydı ki yetişkinlerin dünyasına. Aslında hep de yabancı kalmak istiyordu bu dünyaya. Ne de olsa O’nun dünyası daha eğlenceli, daha coşkuluydu, masumdu.Kitabın sonu çok etkileyiciydi. Kitaptaki havayı solurken, böyle biteceğini hiç düşünmemiştim.Aytmatov’un bu eserini mutlaka okumanızı öneririm. Keyifli okumalar dilerim.
