"Annem de öyle... Tekdüze bir hayat yaşamam onu neden bu kadar rahatsız ediyor anlamıyorum. Böyle davranmak yerine ders çalış diye üstüme gelse daha iyi. Halbuki yaşamak zaten bu işte. Öylesine yaşıyoruz. Doğmuşuz çünkü."
"Artık çok mu geç?"
Minjun bir an düşünüp, cevapladı:
"Bilmem... Bunu bilemem ama artık bunu istemeyi istemiyorum. Şu anda memnunum. Yaşamak için bu yeterli değil mi?"
Üniversite yıllarında da durum aynıydı. Neşeli tabiatını sevip ona yaklaşsalar da kendilerine ayıracak zamanı olmadığını anlayan arkadaşları, giderek araya mesafe koymuş ve nihayetinde tamamen uzaklaşmışlardı.