Sedoş
@Seda_tktrk
Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur!
Şu anda okuduğu kitap
"Ülkemde doğan bir bebeğin bir yıl sonra hayatta kalma garantisi yoktur, dolayısıyla doğum günlerini takip etme geleneği bizde aynı şekilde önem taşımaz".
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Ey insanlar! Şüphesiz size Rabbinizden bir delil (Peygamber) geldi ve size apaçık bir nur (olan Kur'an'ı)ndirdik."
Sayfa 41
Bizim için hayvanlar, öldürüp yiyemeyeceğimiz kadar değerliydi.
Sayfa 22
“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bahçıvan ve Ölüm, babanın yokluğunun insanın içindeki en sessiz yere nasıl oturduğunu anlatan bir metin. Bahçesine ömrünü vermiş bir babanın toprağa karışmasıyla, geride kalan kişinin belleğinde kapalı kapılar birer birer açılıyor.
Bu kitabı okurken kalbime en çok dokunan şey, anlatıcının o derinden gelen, kimseye gösterilmeyen acısı oldu. Çünkü ben de babamı kanserden kaybettim… 16 Eylül’ün o ağır gününden beri içimde taşıdığım sessizlik, metnin her satırında yeniden karşıma çıktı. Bir insan babasını toprağa bıraktığında, aslında kendi içinden de bir parça eksiliyor. Sesini duyamadığın, elini tutamadığın, ama her gün bir şekilde yokluğuyla hatırlatan bir boşluk… Hem en yakınında, hem de sonsuz bir uzaklıkta duruyor.
Bir insan en sevdiğini kaybettiğinde, dünyanın sesi değişiyor… Sanki her şey aynı kalmış gibi görünse de, içinden çok önemli bir yer sökülüp alınmış oluyor. Ne yaparsan yap dolmayan, ne kadar zaman geçerse geçsin sızlamaya devam eden bir boşluk kalıyor insana. Ben de babamı kaybettiğim gün sadece onu değil… içimdeki en güvenli yeri, en sakin sesi, dünyaya tutunduğum en sağlam bağı kaybettim. Bu kitabı okurken o günün ağırlığı yeniden üzerime çöktü — hem onun yokluğunun acısı, hem de ona duyduğum o tarifsiz sevgiyle birlikte.
Babanın yokluğu, yüksek sesle anlatılmayan ama insanın içinin en derin yerine sessizce yerleşen bir sızı gibi… Ne zaman hatırlasan içini burkan, ne zaman düşünsen seni hem geçmişe hem de yarana götüren bir his.
Bahçıvan ve Ölüm benim için yalnızca bir hikâye değil; kaybın sessizliğiyle konuşan, insanı içindeki yarayla baş başa bırakan bir metin. Satırların arasında hem kaybımı gördüm… hem de o kaybın bıraktığı tarifi zor bir sızıyla yüzleştim.
Yüreğine dokunan, insanın içindeki sessiz odaları
