Mademki hiçbir şeyi değiştirmeye iktidarı yoktu,her şey evvelden çizilen bir yolda yürüyecekti,o halde aklı başında bir insan, olanları tebessümle seyredip sırasını beklemeliydi.
Her kayboluşun ardından kendimi aradıkça bende seni buldum.Bana baktım seni gördüm.Değmemişken ellerin ellerime, ellerim oldun.Buluşmamışken gözlerimle gözlerin gözlerim oldun. Değmemişken tenine,en büyük günahım oldun.Benden öte ben dünyadaki cennetim oldun.
"İnsan,'Beni aldatan kendim değil de kim?' diyebildiği anda,kendini tanımaya, görmeye başlamıştır.Kendini tanımak;nefsini bilmek,zaaf ve noksanlarını görmek,ama aynı zamanda varlık nedenini ve kendinde gizlenen yüceliği sezmektir.İnsan kendini kendine unutturmaya çalışıyor.Oysa her şeyi araştıran insanın kendini unutması, büyük bir tezattır."