Bir deli divane, ketum, mutsuz ama deli dolu. Sabahı akşamına tutmaz yarını belli olmaz.
Dionysos kıstırmış ruhunu.
Amansızca,
şu anda,
duyumsuyor boyuna,
hiçbir şeye veremiyor anlam.
Buna rağmen...
Tek derdi anlamak.
Ağız tadımızla mutsuzluğu bile yaşatıyorlar!
Hem mutsuz olmam için sebebe ihtiyacım yok ki, benim yapım böyle, duyguları olduğu gibi içten gelerek yaşayamaz mı insan?