Hayatın akışına takıldık, sürekli sar başa yaşıyoruz. Farkına varmadan, sevmeden, dokunmadan. Sanki bitmeyecekmiş, hep var olacakmışız gibi. Oysa şuan bile çoğu şeye geç kaldık. Çoğu zaman kırılmış, ayağa kalkmaya takat bulamayacak kadar güçsüz. Bekliyoruz, sanki bir mucize olup tüm hayatın sil baştan değişmesini. Sürekli hayale takılıp kalmaktan, geçip giden anların sanki telafisi varmış gibi, boşa savuruyoruz onca şeyi. Belki de çoğu hayal yarım kalacak, gerçekleşmesi için gerekli zaman çoktan kayıp gitmiştir elimizden. Buna rağmen yine sevemiyoruz birbirimizi, yine hayaller hayal olarak kalıyor. Zaman geçiyor ve biz hala aynı yerdeyiz.
Sefanur.