"İndim şimdi yük olduğum omuzlardan
Varlığım kimseyi rahatsız etmiyor
Meğer sükûnet ile kaplıymış buralar
Ne bir yar uğrar ne de gidecek yol var
Kimilerine dağdır o omuzlar
Ruhu zirvede hissettirir
Uğultusuyla ufku bile sessizleştirir
Kimilerineyse çukur olur
Yalnızlığını en derine gömer
Ruhiyetini yanına hapseder"
Onun gibi birine sahip olmak,
Susuzluktan çatlamış bir çölde
Ansızın suya varmak gibi...
Hayati,
Ve bir o kadar da kıymetli.
Ama yalnızca onun gibi birine sahip olmak,
Daha da büyük bir nimettir.
Çünkü her adımda,
Her nefeste,
Yanında taşırsın o damlanın anlamını.
Bir damla…
Koca bir okyanusa bedel,
Eğer yüreğine dokunuyorsa.
Çünkü bazen
Denizler içinde yüzersin,
Ama dudakların kurur,
Yalnız kalırsın serinliğin ortasında.
Ne kadar çok olsa da su,
Eğer anlam taşımıyorsa,
Ne dudaklar ıslanır
ne de çöl filizlenir.
O sebeptendir ki
Bir damlanın kıymetinin
Aslında denizden farkının olmayışı.